Crossroad

Onlangs hoorde ik op de radio iets over de lancering van een nieuw meldpunt. Nou kan je tegenwoordig van alles melden – desnoods anoniem – van een loslopende kangaroo tot samenhokkende AOW'ers of een wiebelende putdeksel aan toe. Maar deze was weer nieuw voor mij. Veilig Verkeer Nederland heeft voor de bevordering van onze gemoedsrust zijn pijlen gericht op de massa en gaat crowdsourcen. Hoe zouden ze dat voorheen eigenlijk hebben gedaan, trokken ze als een soort padvinders bewapend met kladblok en cameraatje ferm langs 's heren wegen!?

Nou heb ik altijd gedacht dat het een ambtenarenkliek betreft, aangestuurd vanachter oostblok bureau's in donkere betonnen zuilen. Maar het VVN blijkt in het echt een levendige vrijwilligers vereniging van hartstochtelijke mensen die het beste met de geciviliseerde wereld – en vast ver daar buiten – voor hebben. Misschien wel getekend en gedreven door littekens gevormd in het verleden. Maar toch, het blijft een bewonderenswaardig gegeven. Handig hebben ze op internet – het wegennet 2.0 – angst gekoppeld met datamining. Gegarandeerd een succesformule. Het Meldpunt Veilig Verkeer is geboren.

Twee weken geleden was ik, om redenen waar ik u niet mee zal vervelen, op pad met een onervaren autobestuurder. Aangekomen bij een relatief groot en overzichtelijk kruispunt in Amsterdam – waar o.a. een trambaan in het midden loopt – kruisden we met een gangetjes van 50 km/u zonder blikken en blozen de voorrangsweg. Halverwege had ik pas in de gaten 'hier klopt iets niet'. Nou was er gelukkig geen enkel verkeer maar het zat mij niet lekker. Het jeukte.

Een dag later kwam ik wederom met een bestuurder in de dop dit kruispunt tegen. O mij god ditmaal was er wel bewegen op het kruispunt, fietsers, auto's en zelf een tram stond in de verte paraat. Gelukkig, de vaart ging er iets uit om vervolgens weer vol gas de kruising te nemen. Rakelings kruisden we het verkeer, het spelletje Frog was er niets bij en ik stierf duizend doden.

Later ben ik terug gegaan en wat blijkt het kruispunt wekt de indruk een doorgaande weg te zijn en helemaal niet een drukke voorrangsweg te kruisen. Borden verdwijnen in de achtergrond of zijn zelfs afwezig. De haaientanden worden door de zebrastrepen verzwolgen en de weg wordt geflankeerd door fietspaden, wat ook niet echt in het voordeel werkt. De kakofonie van belijning op het wegdek doet eerder denken aan een knap stukje graffiti. Optisch bedrog waar zelfs een doorgewinterde bestuurder door op het verkeerde been wordt gezet, laat staan beginners die druk doende zijn met hun aandachtsverdeling.

Gelijk moest ik denken aan het Meldpunt Veilig Verkeer. I got one. Dus als bezorgde burger afslag internet genomen, op naar de site. Om een melding te kunnen maken moet je een profiel aanmaken.'Ja fuck' alsof ik iedere week tegen dit soort situaties aanloop. Maar goed 'men' belooft dat het maar 5 minuten van mijn tijd kost …én, het is nog gratis ook. Zucht… boeiend. Maar goed, wie A zegt moet B doen. Wat spaghetti vragen doorgelopen, cryptische verzoeken opgelost en de vraag of ik mij er verder voor wilde inzetten, voor de vorm positief beantwoord.

Verdomd, binnen een week de 'Analyse en advies' in de mailbox. Of ik maar zo vriendelijk wil zijn om mijn melding aan de verantwoordelijke wegbeheerder door te geven. En voorzien van – hé dat is best handig – een mailadres van het betreffende Stadsdeel incl. naam van een daar werkzaam persoon. Braaf heb ik de volgende reeks van 5 minuten van mijn tijd gebruikt om dit dan maar te doen. Een dag later had ik bericht dat het een ander stadsdeel betreft en dat 'men' zo welwillend was om de mail door te sturen. Een week verder ben ik benieuwd hoe dit verder gaat verlopen en of het überhaupt werkt. En in de tussentijd heb ik misschien wel één van de borden teruggevonden bij de Westergas fabriek als opschepper. Er wordt aan gewerkt ...of eigenlijk vooral aan gegeten.

Blauwe Vrijdag

Het was weer eens een wonderlijke dag. Het begon al met het vergeten van mijn dagelijks broodje kaas op weg naar de job die dit uiteindelijk verschaft. Struikelend en schokkend kwam de dag opgang. In aanloop naar Alkmaar hulde de stad zich in flarden zeemist. Dit leverde prachtige grijsblauwe plaatjes op, maar resulteerde uiteindelijk in een krappe aankomst.

Nog half met de jas aan achter het bureau gesprongen en de eerste client van de dag opgevangen. Blijkt vandaag de zon verwikkeld te zijn in een bikkelharde strijd met een leger van damp waardoor het magnetisch veld van slag raakt. En daar moet uitgerekend mijn computer de dupe van zijn …zucht.

Gelukkig kan ik mijn werk ook zonder deze magische doos doen, enkel even snel inventief terugschakelen. Hoewel een hoop uitvindingen gaandeweg de historie vooruitgang hebben gebracht zijn ze niet altijd onmisbaar.

Alkmaar is de stad van de kaas en het seizoen van de historische vrijdag markt is aangebroken. Kaasdragers maken het centrum onveilig. En dat is goed te merken, men is nerveus. Hordes toeristen worden met touringcars de regio ingevlogen. Straten afgezet, omleidingen opgeworpen en de mierenhoop die doorgaans het verkeersbeeld vormt neemt vreemde dynamische contouren aan. Zo zie ik voertuigen plotsklaps achterwaarts komen, voetgangers op ongemakkelijke punten de wegkruizen en zelfs een taxi op de rotonde overdwars staan.

Het kaasmeisje Fleur, die ik van A naar B vergezel, heeft voor de dag een blauwe outfit aangemeten en tevens de nagels in dezelfde kleur gelakt. Ik bedenk 'ze heeft gelijk, het is een blauwe dag vandaag'.

De krukas is zo'n uitvinding die tot een revolutie heeft geleid. Ooit verzonnen door een slimme Arabier is de krukas uiteindelijk door de Hollanders succesvol ingezet. De molens hadden we al maar het duurde even voordat we het ronddraaien daarvan tot een op-en-neer beweging wisten om te zetten. Van droge polders, gras en koeien is de stap naar kaas nog maar klein.

Zoals vaak met innovaties hangen ze in de lucht, klaar om geplukt te worden. De Hollandse hemel lijkt hier gunstig gestemd voor te zijn. Niet om op mijn borst te kloppen, ook ik heb regelmatig fantastische ideeën in mijn hoofd rondzingen. Eruit komen is een tweede. In mijn blog maak ik er wel eens een vingerwijzing naar en toen ik aan de eind van de dag op de parkeerplaats aan de rand van de stad terugkeerde liep ik zowaar tegen één ervan aan. Ideeën virtuoos Hanco Ravelli van de firma Creazi was er net bezig met zijn nieuwe prototype, de Curb.

Enigszins jaloers – alsof ik een blauwtje had gelopen – bekeek ik zijn fratsen. Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem aangesproken. Hanco bleek prima toegankelijk en bod mij zelfs een rondje op zijn prototype aan. Als een onvolmaakte krukas kwam zo hortend een stotend een einde aan mijn dag. In de wetenschap dat we aan de vooravond staan van een nieuwe voortbeweeg revolutie. En dat zomaar op een blauwe vrijdag.

Mees was here

In begin van deze eeuw ging de alarmbel bij de Vogelbescherming af. Sindsdien staat namelijk onze trouwe Huismus op de Rode lijst. Door de ruilverkaveling, het drastisch snoeien van struik- en kruipgroen en door het ontbreken van braakliggende lapjes grond in en rond onze steden, weet de Huismus zich steeds moeilijker te handhaven. Als verantwoord burger en liefhebber van onze gevederde vriend ging ik snel op zoek naar mogelijkheden om het tij te keren. Op een webshop had ik al vrij vlot een soort mussenflat gespot. Huismussen schijnen nogal sociale dieren te zijn, kruipen het liefst op elkaars lip om lekker met de buren te kwebbelen. Dus gelijk maar een nestkast met 3 compartimenten besteld.

Nou ben ik nogal een nieuwsgierig mens en heb ik gelijk een minuscuul cameraatje geregeld en in de kast ingebouwd. Kan ik direct op mijn TV in de kast gluren naar de stand van zaken. Sinds een jaar of 5 prijkt er nu op de meest ideale gevel en de optimale hoogte met een goede aanvliegroute, een luxe appartementen complex voor vriend mus en kompanen. Het kosten wel het nodige breek- en zweetwerk – gaten in muren en gesprongen stoppen – maar dan heb je ook wat. Dus laat die lente maar komen.

Jaar één was het meteen raak, enkel geen mus maar een koolmees familie deed zijn intrek. Helaas in het verkeerde compartiment. De rest van het blok bleef angstvallig leeg. In het najaar de camera verplaatst maar de gele rakker bleek nogal schuw. Een mediatraining zou hem wellicht goed doen. Jaren van leegstand van het BigBrother huis volgden, en plannen tot afbraak lagen reeds klaar. Tot aan dit jaar. Er waren plotsklaps verhoogde vliegbewegingen rondom het kot.

Snel de TV en camera ingeschakeld, ready steady go …een halve struik aan takjes vulde het scherm, we staarden ons blind, maar beweging nul-koma-nul. Mees blijkt zich buiten beeld in de meterkast (onbewoonbaar compartiment nr. 2) naar binnen te hebben gewurmd, om vervolgens mijn apparatuur onder te schijten. De rare snuiter.

Achja we laten het voorlopig maar zo. Eenmaal gesetteld schijnen mezen nogal honkvast. Van de winter maar verder overpeinzen tot nieuwbouw of aanpassingen. De Zeearend schijnt weer in Nederland te broeden, hoe zou die nestelen? Misschien moet ik daar maar eens een kast voor gaan bouwen. Zullen de buren ook vast heel leuk vinden.

In de tussentijd vermaken wij ons prima met het loeren naar de Oehoe met zijn donzige kuikens.

Straattaal

Pianostrepen, verdrijfvlakken en suggestiestroken. Nee dit is geen slang (straattaal) …alhoewel, het zijn markeringen die je op het wegdek bij je voor de deur of om de hoek kunt vinden. Ja ik zit diep in de Wegenverkeerswet en zijn juridische begrippen. Jip en Janneke lijken in ieder geval niet in deze straat te wonen. De klare lijn die je in de verkeerstekens terug ziet doet mij als oud graficus wel goed. Helder en duidelijk de boodschap overbrengen, eindeloos herhalend als een kriebelige waspoeder commercial, totdat je de weg volgens het gewenste patroon volautomatisch gaat volgen.

Als je er zo mee bezig bent ga je steeds meer waarnemen, je scant de omgeving af en wat doorgaans als een muurbloempje enkel de ooghoeken verbleekten, valt in eens op. Zo is 'men' in Nederland druk bezig om het wegennet 'duurzaam veilig' in te richten. Er zijn al veel verkeersborden uit het straatbeeld verdwenen die inplaats ons vrij negatief op een verbod wezen (denk aan de rode afslag borden), ons nu positief (blauwe borden) in een richting dirigeren. En, het is u vast nog niet opgevallen, de pijlpunten op de borden boven de rijstroken van de snelweg zijn 180 graden gedraaid. Dat schijnt een beter gevoel te geven. Kijk zo voed je op. Fouten de ruimte geven om vlot – het liefst zelf – te corrigeren en gewenst gedrag belonen.

Nu is het per gemeente nog een ratjetoe maar zoetjesaan zullen we in het hele land gelijkwaardig wegen gaan zien. Naast de borden zal dan de wegindeling, de belijning en de aansluitingen duidelijk maken in welke status je je bevindt en welk logisch gedrag daar bij hoort. Intuïtief rijden staat vast aan de vooravond van een hype.

Het zal de veiligheid van ons alleen vast ten goede komen maar het klinkt mij echter ook wel een beetje saai in de oren. En we leven m.i. al in een overgereguleerd landje. Gelukkig liep ik – niet letterlijk natuurlijk – vanmorgen ook tegen bovenstaand bord aan. Een bekend bord krijgt door een creatieve touche extra diepgang.
Maar wat zou het betekenen? zit er soms een houthandel verderop in de straat met kliklaminaat in alle kleuren, zolang het maar wit is. Of gaan we soms bruggen bouwen over de plaatselijke sloot? Misschien is het een anti crisis bord die schreeuwt 'haal die balk uit het zicht, de voet van de rem, we zullen voortgaan'.

Linkedin #fail

What did you do in 2011? Let your connections know
...roept Linkedin mij vrolijk toe.

In 2011 is mijn bedrijf – startdatum ±80 jaar geleden, en nee ik ben niet de oprichter – binnen no-time naar de klote gegaan. [sarcasme modus/aan] Nou wat voel ik een grote drang om dat van de daken te schreeuwen. [sarcasme modus/uit]

30 jaar de pleuris gewerkt om vervolgens aan de bedelstaf te geraken. Ja gezellig, daar hebben mijn vooruitstrevende Linkedin vriendjes en vriendinnetjes echt behoefte aan.

'2011 was a year of change', om maar eens een open deur in te trappen.
Ja, die Social Media kan soms aardig confronterend zijn.

Gelukkig startte er 35 van hen iets nieuws, erg leuk voor ze. En gelijk hebben ze natuurlijk. Ga ik morgen ook maar eens doen, heb er zin in ...echt waar.

Het is volgens de Chinezen tenslotte het 'Jaar van de Draak'. Vlammen zullen we, niets ligt er meer in de weg. "De koning is dood, lang leve de koning!"

Buitengericht

Even dacht ik nog dat ik de dag ongeschonden door zou komen. Geen vallende bloempot of een losse suikerpotdeksel, zelfs geen gebrek aan toiletpapier op het moment suprème. Maar nee hoor, in het laatste uur van de dag moest het lot op de valreep toch nog mijn geluk danig onderuit schoffelen. 

Hebben jullie afgelopen vrijdag de 13de de uitzending van Pauw & Witteman – met als thema de 'Stand van Nederland' – gezien!? Te gast waren Ed Nijpels, een nobody die struikelt van de ene bestuurspost naar de andere. Hij is leuk voor erbij want hij heeft zo'n guitig jongens smoeltje; Trudy Coenen, (lerares van het jaar) een soort Mary Poppins van de laaglanden dus; Bert Brussen, een wannabe nar. Een BN-er, bekend door zijn twitter diarree; en neerlands bekendste muppet, econoom Rick (Beaker) van der Ploeg.

Het was een tenenkrommende uitzending, of kijk en oordeel zelf maar: Pauw & Witteman – 13 januari 2012

Alsof dit tafelgenootschap in staat zou zijn om de Stand van NL te peilen. Het enige zinnige wat ik gehoord heb was een uitspraak van Rick van der Ploeg. Dat de bestuurlijke Nederlandse koek keer op keer binnen een inteeltclubje wordt verdeeld, en dat dat niet goed is. Maar dat was het dan wel zo'n beetje.

De tafelheren brachten gaandeweg de uitzending – wellicht ter ondersteuning van het thema – een 'hilarische' Hoempapa band filmpje in. Guttegut, heel leuk werd de focus vooral op de Hoempa gelegd. Dat de runner-up, de republikeinse Presidentskandidaat Mitt Romney, het woord 'excelleren' in de mond nam werd volstrekt genegeerd. Mitt wist in korte en krachtige bewoording gelijk de kwaliteiten van bewoners van de overzeese postzegel te benoemen. Topsporters, die op het wereldtoneel meedingen. Gesteund door een oranje collectief en omlijst met een ongekende vrolijkheid. Nee volgens Rick van der Ploeg, en met de zwijgende instemming van zijn vriendjes en vriendinnetje – incluis brave Bert – zijn wij "Nederlanders teveel naar binnengericht".

Nee dan het Engelse hogeschoolsysteem, volgens Rick helemaal de top. Geen zesjes cultuur. Dat die top vooral door een poenerig elitecorps wordt ingenomen, aan de lopende band in zichzelf gekeerde frusto's fabriceert, waar soms een briljante geek doorheen weet te sijpelen, neemt ie blijkbaar maar even voor lief. Maar wij "Nederlanders zijn teveel naar binnengericht".

Ik ken medelanders die zijn uitgezwermd naar allerlei windhoeken. Van de Dominicaanse Republiek, Letland, Frankrijk, Portugal tot aan Zuid-Afrika aan toe. Zo gaat mijn neefje samen met zijn vriendin volgende maand emigreren. Om hun talenten en mogelijkheden – waar als aan een Zwitsers zakmes maar geen einde aan lijkt te komen – elders te exploiteren. Nee wij "Nederlanders zijn teveel naar binnengericht".

Als Nederland ontwaakt moet er mondiaal extra kolen worden bij geschept, om internet in de lucht te houden. Een wereldhaven, een kei in transport en logistiek. Een exporttopper in bloemen, innovaties en techniek. We doen de financiële markten schudden, leggen het genoom en de hemel in kaart en houden ondertussen droge voeten.

De man (Rick, red.) die in een face-to-face gesprek constant tegen de binnenkant van zijn schedeldek zit te staren vindt dat "Nederlanders zijn teveel naar binnen gericht". Please Rick …get serious. En reality Bert zat ernaast, virtueel het hoogste woord sloeg hij op zijn trom. Zucht… gelukkig was de dag toen snel om.

Ik stop

…niet met roken, bungeejumpen of veelvraten, want dat deed ik al niet en ook geen enkele behoefte aan. En ook niet andersom, stoppen met het passief niet te doen van deze activiteiten.

Het begin van een nieuwe jaar schijnt voor een hoop mensen het startsein te zijn om een voornemen in gang te zetten. Voor mij natuurlijk niet, ik start/stop wanneer het mij uitkomt. Bikkel hé.

Maar heeft u dat nou ook, van die momenten dat je absoluut niet kunt schrijven en dat het aan komt op hoeveel Memory te hebt gespeeld? Zit je op het toilet een voormalige maaltijd weg te draaien, of sta je met je kop vol shampoo onder de lauwe douche, of erger nog, lig je in bed ergens inbetween de twilightzone, knalt er ineens een fabuleus idee de hersenpan in. Zo vanuit de linker- of de rechterkwab – of daar ergens tussenin – struikelt ie over een dendriet zo in de schijnwerper van de visuele cortex.

En dan bedoel ik niet van die flauwekul ideeën zoals bijvoorbeeld de eenhandige kurkentrekker of een flessenlikker met ledlicht, nee het serieuze werk.
Zo verzon ik eens in een ver verleden en passant – toen ik weer eens volledig lost was in een uitgestrekt Frans bos, met wegen die naar de horizon reiken – de TomTom. Dat een ander vervolgens met het idee wegloopt komt volledig door mijn eigen onmacht en het afdwalen in andere belangrijke zaken. Passie en focus schijnt op de weg naar succes handig te zijn …en een beetje mazzel wellicht.

Bij mij komen ideeën op als kakken. Er doemt een probleem op en gelijk reutelen allerlei oplossingen door het beeld. Ik vraag er niet om, het gebeurt gewoon. Maar de echte knallers lijken in de tijdgeest verborgen te liggen en worden vaak door meerdere mensen her en der opgepikt. Alsof een soort onweerswolk die met felle schichten breed inslaat.

Ik heb er een tijdje een hobby van gemaakt om derden er mee te vervelen. Zonnepaneelbouwers, mileufreaks, catereers, en zelfs het ministerie en de politiek bestookte ik met mijn hersenspinsels. Onder het mom van 'verbeter de wereld begin bij een ander'. Maar ik stop er dus mee, want het leidt nergens toe. Hooguit hoon of schreeuwend stilzwijgen is mijn deel, en regelmatig duikt een idee dus elders op.

Echter het jaar is amper een week oud en ik heb alweer gezondigd …loser. Afgelopen donderdag stapte ik door de deur (flauw Windows grapje) bij Apple Nederland binnen, en verzon ik ter plekke een Groen track & trace recycle plan. Ik geef het 6 maanden tot de Worldwide lancering… kijk vanaf de zijlijn toe en heb voorlopig hier mijn eer gered. Daar doen we het dan maar mee, soit.

Zou er nog wat lekkers in de koelkast liggen? stop ik volgend jaar wel met vraten.