Pagina's

zondag 25 september 2011

Nieuwe bezems vegen schoon


Ik heb gisteren in de afwikkeling van mijn faillissement (zie De American Dream) mijn lease autootje, met wel 68 pk, bij de doorstartende partij mogen inleveren. Fatsoen moet je immers doen.

Ooit was ik een kruidvat vol met angsten. Zoals smetvrees, sociale angsten en grote dieren aversie. Ook dwangmatig tellen was mij niet vreemd. Maar met struikelen en weer opstaan, oefenen en doelbewust je grenzen verleggen, komt een mens heel ver.

Zo had mijn vrouw ooit in het geniep een date met een paardenfluisteraar geregeld. Nietsvermoedend reed ik het erf van de chambre d'hotes op. We stonden nog niet stil of er dook een mega Rothweiler met het gezicht van scarface naast mijn zijraam op. De gastvrouw zwaaide vrolijk onverzettelijk van achter haar kakelbonte gordijnen, en er zat niets anders op dan mijn portier op een kier te zetten. De stomp – die voor staart door moest gaan – begon heftig te swingen, en kwijl bleek het grootste gevaar.

De fluisteraar bleek een soort van Arnold Schwarzenegger paarden voor de topsport te trainen. Ik wist in ieder geval niet dat 1 pk van dichtbij zo groot kon zijn. Een sessie van 2 uur, hoefkrabben, borstelen en een ritje door de bak waren grensverleggende ervaringen. Maar de uitleg dat paarden nauw verwant zijn aan konijnen hebben mijn blik voor eeuwig verruimd. Domme angsthazen zijn het.

In de periferie van Velsen zijn er veel paarden, kippen en konijnen. Die hoppen, tokken en schijten, soms ook op straat. Maar dat is natuurlijk met de oprukkende leef grenzen niet zo raar. Onze paden kruisen elkaar steeds vaker. In de buurt van maneges lopen de meiden van de club vaak een vaste route, en die wordt dan gemarkeerd door uitwerpselen. En hoewel de vijg – in tegenstelling tot de vleesetende hondenhoop – een halfproduct is, die door vogels binnen een dag of wat is weggewerkt, werd het hoogtijd om tussen de gebruikers van de openbare weg afspraken te maken.

Gisteren werden die onderstreept door de onthulling van mijn ontwerp van een verkeersbord. Mevrouw Van Es (bewoonster van het eerste uur), Peter van Ling (directeur van AWV Eigen Haard) en onder toeziend oog van de Velsense wethouder Annette Baerveldt, namen officieel het eerste exemplaar in gebruik. Die hangt nu aan de Hugaardskamp in Velserbroek te prijken. Het is natuurlijk maar een gebaar, de uitvoering moet in de dagelijkse gang nog gaan blijken. Maar ik heb goede hoop dat het gaat lukken. Op naar shitless streets en een fijne samenleving tussen mens en dier.

68 pk weg en een bord rijker op dezelfde dag, daar moet volgens mij een causaal verband tussen zitten. Ik zie hem nog niet, maar wie het ziet mag het zeggen, ik hoor het graag.


Lees ook vervolg: Vrije val

donderdag 15 september 2011

De American Dream




Haarlem - gepubliceerd 15 sept. 2011 op Dichtbij.nl

Het is gelukt. In de crisisjaren '80 in de postkamer bij het gerenommeerde bedrijf Drukkerij - Uitgeverij Cornegge te Santpoort als loopjongen begonnen, heb ik mij in de loop der jaren tot directeur-eigenaar ontplooid. Om vervolgens 30 jaar later weer als loopjongen te eindigen. De American Dream heeft zijn volledig ronde gemaakt, ik ben namelijk van de week failliet verklaard. Aan de overkant van de plas schijn je er als ondernemer dan pas echt bij te horen.

Je wilt het eigelijk niet weten, maar iedere dinsdagochtend passeren achter die grote houten rechtbank deuren in de Jansstraat, 10 zaken op een rij. Zwijgzaam zit je in een neutraal strak geplaveid halletje met ongemakkelijk zitjes, met nog tig mannen en vrouwen in pakken en toga's, te wachten op je opgang. Met wat vragen en een hammerslag is de uitspraak dan binnen 20 minuten een feit. Hop hip horlepiep, down the drain.

De Rechtbank ziet er overigens van binnen best aardig uit, een beetje kil, zakelijk en strak, maar voor de volgende monumentendagen wellicht de moeite waard om in de route te worden opgenomen. Maar dit terzijde.

Zo'n crisisperiode blijkt overigens een crash dieet. Naast mijn werk ben ik door de stress binnen een week ook gelijk 3 kilo lichaamsgewicht kwijt geraakt. Hoewel het heel wonderlijk is wat er tijdens zo'n periode allemaal binnen lijf en leden gebeurt, zou ik het toch niet willen aanraden.

Laat ik gelijk het moment aangrijpen om mijn lieve vrouw – die ook maar al die ellende over haar krijgt uitgestort – en al die aardige mensen om mij heen te bedanken voor hun steun en zorg. Ik heb er even geen woorden voor maar ik waardeer het uit het diepste van mijn hart en het doet al die negativiteit en de waan van de dag als sneeuw voor de zon verdwijnen.

En nu opteer ik als uitgerangeerd DTP-er en printoperator met ondernemerservaring maar voor clochard, alhoewel de Haarlemse bruggen daar niet echt uitnodigend voor zijn. Volgens veel mensen schijn je door zo'n ervaring naar je kernwaarden terug te keren en er doorgaans sterker uit te komen ...we gaan het vast meemaken. 

Wilt u in de tussentijd ook iets kwijt, dan kunt u mij bereiken via robert.strookman@gmail.com 


Indrukwekkende ingezonden brief in de IJmuider Courant van mijn leermeester en oud-collega, Ko Timmers.


Lees ook vervolg: Nieuwe bezems vegen schoon