Pagina's

maandag 10 augustus 2015

Het chagrijn van een Volkswagen

Ik begon mijn rijcarrière ooit in de Kever van een vriend. Een doorgeroest exemplaar, vol met gaten en mos aan de binnenzijde. Daar hoef je tegenwoordig met de huidige APK keuring niet meer mee aan te komen. De Kever is lang en in grote hoeveelheden geproduceerd, tot in deze eeuw aan toe. Zodat bijna iedereen wel een zoete Herbie herinnering aan het karretje zal hebben.

Op een braakliggend stukje weg deed ik mijn eerste verwoede pogingen om de pook als een pollepel in de juiste versnelling te roeren. De Kever is net een opgeblazen Porsche, qua vorm en vermogen en fanatiek uitlaatgassen brakend ging het nog best aardig vooruit. Maar dat kon mij als jochie toen verder geen biet schelen. Het reed en de wereld was mooi en groot.

Mijn volgende ervaring met een VW was jaren later met de Golf-I van een vriendin. Een boodschappenwagen. De eerste versie in een reeks van succesnummers en nog lang niet de hypermoderne uitvoering zoals we die nu kennen. Ik vond het maar een zeepkist op wielen. Lelijk van vorm – mislukt kubisme – en wederom met die rare lijzige schakelbak.

En toen was daar de Polo Bluemotion waar ik wat rondjes mee mocht rijden. Een scherpe snit, kekke lijnen... al-om-al een prachtige bak om naar te kijken. Het instappen gaat wat moeizamer want hoewel de kleinere modellen bij iedere nieuwe versie weer een maatje groter groeien blijkt de Polo ergens te zijn blijven steken. Of het moet de bedoeling zijn dat je hem als een soort kalfslederen handschoen moet aantrekken.

Wat een hopeloze auto. Alhoewel de versnellingspook nu robuust voelt laat elk schakelmoment veel te lang op zich wachten. Waarschijnlijk is om de laagste wettelijke bijtelling te halen daarnaast de brandstoftoevoer in een constante nekklem gevat. Vlot doorschakelen wordt afgestraft met het doodvallen in vermogen. Zelfs bij een vooroorlogse Lada hoeft je niet zoveel gas te geven om een beetje leuk te rijden.


De start was prachtig maar de eindstreep ga ik niet met een Volkswagen halen. De Franse slag heeft in deze gewonnen …zou die driekleur op Herbie soms een voorspelling zijn geweest?


dinsdag 18 maart 2014

Ontzwever GR2014


Nog één nachtje slapen en dan mogen we stemmen. En weet je wat …ik weet nog steeds niet waarop. Landelijk kies ik vooral de stroming. En als doorsnee mens kom ik dan altijd ergens in het midden uit. Lokaal zou je verwachten een sterke binding met een plaatselijke club. Toch is het signaal dat veel mensen hoogstwaarschijnlijk wegblijven. Een dramatisch dieptepunt.

Om een samenleving te besturen is democratie natuurlijk wel de beste keuze uit slechten. Ondanks harde woorden vooraf van de diverse partijen, wordt het uiteindelijk altijd polderen en compromissen sluiten. En misschien maar goed ook, anders zwenken we als natie maar van links naar rechts als een dronken levenskunstenaar.

Al weken bestoken de local boys en girls, die met graagte aan de raadstafel willen aanschuiven, ons met hun eigen gelijk. Wat er fout is en hoe het vooral morgen anders moet. Loze kreten en abstracten vergezichten volgen elkaar in rap tempo op. Je kan niet zappen, de media openslaan of je weg buiten vinden, ze grijnzen je overal tegemoet.

Al de berichten in de media beloven veel goeds maar zeggen zo weinig. En als ik dan een poging doe om de diverse programma's te doorgronden kom ik er steevast achter dat mijn mening verspreid ligt over de politieke horizon. Een enkele partij scoort amper 50% overeenstemming en dan zit er wel weer een zwaarwegend idioot punt in die andere helft. 

De focus dan maar niet op de issues, laat ik het sentiment regeren. Eens zien wie er ditmaal in mijn regio (Velsen) allemaal mee doen:

Op lijst 1 de VVD - zijn dat niet die pakken die aan de vooravond hebben gestaan van al die economische ellende. Musketiers m/v die geloven in één voor ons allen maar vooral ieder voor zich?

Nummer 2 staat de PvdA - ach best wel sympathiek en vast goedbedoeld voor Jan met de pet. Hoewel de bestuurders altijd de indruk wekken in een andere sociale dimensie te leven. Als een overmoedige scout die het prevelende oude vrouwtje helpt oversteken …tegen haar zin in.

D66 dan – vleesch noch visch en vooral voor hbo meisjes en jongetjes

De relipartijen sla ik over. Gebaseerd op iets dat al 2000 jaar is ingehaald door de werkelijkheid heeft weinig zin.

GroenLinks dan? – ach wat lief, schattig. Maar goed, over naar de orde van de dag …next

Op uiterst links hebben we de SP – een roedel vrolijke snuiters die de soep steeds te koud aan de stamtafel opdienen.

En dan struikelen we ook hier over de opkomende lokalen zoals: Velsenlokaal, LGV en Forza. Meestal afvalligen van één van de eerder genoemde landelijke partijen. De eerste is vooral tegen maar doet alsof ze voor zijn, de tweede doet alsof ze voor zijn maar is vooral overal tegen. En Forza doet een Pim Fortuyn sketch voor de bühne. Grappig voor erbij.

Niet stemmen is ook een keuze. Wellicht een signaal dat 
het politiek bedrijven anders moet. Of dat nou zo fair is tegenover onze voorouders, die zich hebben weten te ontworstelen aan de macht van al die warlords door de eeuwen heen. Ik vraag het mij af?

Misschien de benjamin van het lijstje dan maar: ZEN – de aluhoedjes partij van Jing en Janneke, met de neus gericht op de opkomende zon. 
Laat ik eerst eens door hun programma heen woelen, ik heb tenslotte nog een hele nacht.


donderdag 10 oktober 2013

Clash of cash



Naast seks en andere vetverbranders zijn het vooral games wat het mondiaal goed doet op internet. Best grappig eigenlijk, passief zitten we te loeren naar zaken over beweging. 

Massaal zitten we op de social media te snuffelen en onze mening te ventileren, of we doen even een spelletje tussendoor om de tijd te verdrijven. Zaten de games een paar jaar geleden nog vast aan een monitor of tv, hebben ze inmiddels hun weg gevonden naar alle mobiele gadgets waar we ons mee omringen. En uiteraard alles in de cloud.

Via Candycryst naar het hilarische Dumb-way-to-die (zie boven) ben ik onlangs bij Clash of Clans terecht gekomen. En dan te bedenken dat ik nog van de GTA-I generatie ben. Daar waar ik voorheen met rompacks op en neer naar de shop liep te slepen en te leuren gaat nu alles via internet. Gratis, althans dat lijkt zo.

Zoetjes aan komen we erachter dat naast de achterkamertjes overheid vooral slimme markerteers onze identiteit lopen te zuigen (zie anders ook even de documentaire 'Terms and Conditions May Apply'. Een beetje branding bureau weet tegenwoordig meer over mij dan ik zelf. Met als resultaat dat niet mijn brievenbus meer volloopt, met voor mij absoluut noodzakelijke aanbiedingen, maar mijn netvlies en binnenkort vast ook mijn andere organen.

Het schijnt de prijs te zijn voor dat rete handige web die onze beschaving heeft verrijkt. Oja over beschaving gesproken, ik speel dus Clash of Clans. Een spel uitgebracht door een uitgever met psychologen en gedragsspecialisten in dienst. Waar Frans de Waal en Dick Swaab bij verbleken. Een miljoenenbusiness, dat uitgeven van gratis games. Daar waar het spel laagdrempelig en voor iedereen toegankelijk is, is het verdienmodel wat minder transparant.

Constant probeert ‘men’ mij te verleiden tot marginale aankopen binnen het spel. Vooral om sneller sterker te worden. En hoe ik mijn spelstrategie ook aanpas, er is altijd wel een betalende tegenspeler aan de andere kant van de globe die mijn dorp s’nachts zo nodig moet platwalsen ...grrrr. Maar ik ben een geduldig mens, en langzamerhand bouw en kruip ik steeds hoger in de scoringslist.

De sukkels hebben nog niet door dat het plezier van het spel niet zit in het zo snel mogelijk bereiken van het hoogtepunt, maar in het vooruitzicht dat ze tegen een pompoenbom of soepele verborgen veer op gaan lopen. De vertwijfeling springt van het scherm af als ze mijn onconventionele arena binnentreden. Hier ga ik de komende tijd nog lang mee doden :)

Nou maar hopen dat de beschaafde marketeers hier niet meelezen. Wie weet wat voor een spelletje ze dan weer verzinnen om mij mee te bestoken.



zaterdag 15 juni 2013

Op en neer naar ...Groningen

De afgelopen week was ik als stadsnomade even een paar dagen er tussenuit. Naar een hippie huisje van vrienden. Gelegen onder de rook van de stad, in de provincie waar – zoals de plaatselijke regio marketeers beweren – niets boven gaat ...Groningen.

Volgens Tom – die constant met zijn wijsneus tegen de voorruit zat – is de snelste route vanuit Haarlem onderlangs via de A28 recht omhoog richting het hoge Noorden. Saai, supersaai, de westroute is tienmaal leuker. En daarnaast geeft de afsluitdijk hetzelfde vakantie gevoel als de tolpoortjes van de route du soleil.

Toch blijft het vreemd, daar waar men er elders niets van heeft om twee uur te rijden voor een filmpje, boodschappen of werk, is het in de geest van een randstedeling een hele trip naar verwegistan. Eenmaal daar valt het uiteindelijk altijd wel weer mee. Op de dijk met warp-2 de Friese nevel nog even door, en dan ben je er al bijna.




Verschil moet er zijn
De kleuren van het huisje schreeuwden ons tegemoet en stonden in schril contrast met de rest. Vast overcompensatie van onze vrienden. Aan ruimte in dit platland overigens geen gebrek. Met zijn uitgestrekte landerijen is het net Frankrijk, maar dan anders. Tijdens een uitstapje naar Drenthe viel het verschil tussen beide provincies echter sterk op. Het zal vast in de zilte grond zitten dat er in Groningen niet alles wil groeien.


Geboren terpbewoners, zwijgzame robuuste mannen en vrouwen zullen zich er best thuis voelen, en je krijgt er best veel huis voor weinig geld. Het strand van Delfzijl is niet groter dan een oksel en de rest van de provincie randen wordt door asfalt bij elkaar gehouden. Geen kraak of smaak. Alhoewel het meest noordelijke puntje van Nederland – de Eemshaven, met zijn bootjes, industrie en windmolentjes – wel een beetje aan IJmuiden deed denken. Toch nog een beetje thuiskomen.


Plofogen en uitstulpsels
Pieterburen kunt u overslaan. Die jankerds zitten je met hun plofogen enkel maar aan te staren. Interactie met die rolmopsen 0,0 ...geen drol aan. Ook hier geen strand te zien, ook al doet de commercial je anders vermoeden. Appingedam is een soort mini Venetië van het Noorden en best aardig. Volgens de horeca uitbater – waar we het aan vroegen – vooral bekend vanwege zijn hangende keukens. Even hoopte ik op een woonboulevard maar het bleken houten uitstulpsels op de grachtwoningen te zijn.



Ook in Slochteren, waar toch ons nationaal product van dinoscheten en verrot turf – de gaswinning dus – vandaan komt, was niets te zien van deze overactiviteit. Jammer, gemiste kans. Ons bezoek was kort en krachtig, het weer zat niet mee en we hadden het snel gezien. De kortste route van Tom leiden ons via pontjes over Friese sloten, terwijl deze met een ferme sprong ook wel waren te nemen.


Daar waar de Groningers ons met een soort mislukte Afrikaanse vlag uitzwaaiden was de rest van de route met oranjelinten uitgestippeld. En tot mijn verbazing was bij thuiskomst de hele stad uitgelopen. Daar kan een mens toch enkel maar blij van worden :-)


zondag 19 mei 2013

Haarlem is een beeld rijker


De rode loper ligt er, het Stationplein is klaar, de sokkel driemaal vervangen en als sluitstuk is het standbeeld van Kenau Simonsdochter Hasselaer en Wigbolt Ripperda geplaatst. Tenenkrommende kunst of een historisch hoogtepunt. Wat vinden wij Houten Haarlemmers ervan?

Daar sta je dan K'nau met haar billenvriend ridder Rip. In brons vereeuwigd kont aan kont op een DDR plein. Toen droegen de mannen blijkbaar nog leggings. Waar is het ooit fout gegaan met de emancipatie. Jet zal het weten.

Als een action-hero, de Red Sonja van de Efteling, staat ze met de rug richting Kruisstraat en haar blik gefocust op de uitgang van het Station. Zou de vijand voortaan soms met de trein gaan komen? Je zal maar ov-forens zijn en elke dag door die priemende ogen de grond in worden geboord. Guilty bij voorbaat.

Hoe is het eigenlijk met deze twee afgelopen, zijn ze uiteindelijk door de Spanjaarden in het Spaarne gedumpt, gevierendeeld of erger!? De wiki leert ons: dat het hoofd van Wigbolt, nadat Haarlem door de Spanjaarden was overlopen, vrij vlot over de Grote Markt rolden, en dat Kenau hoogstwaarschijnlijk jaren later door zeerovers op een Scandinavische cruise is vermoord.

Laat ik eerlijk zijn, wat mij betreft mist het nieuwe beeld de X-factor en mag het van mij alsnog in het Spaarne worden gekieperd. Maar ja dat is mijn bescheidde mening. Er zullen vast nog heel wat Spaanse toeristen door het station stromen voordat die wordt gedeeld.

dinsdag 7 mei 2013

Nieuwe CD met klassiekers ...als u het wil?


Camadou, is niet alleen de naam van haar eerste CD, maar tevens de naam waaronder de regionale singer-songwriter Carole Marie Doucet regelmatig optreedt. Na het succes van haar eerste CD met Franse chansons en Engels repertoire, is het de beurt aan de volgende. En daar kunt u als muziekliefhebber op een speciale manier aan deelnemen.

Onder de huid
De van origine Canadese heeft na veel omzwervingen over de wereld uiteindelijk haar plek in Nederland gevonden. Het afgelopen decennium trok ze met haar begeleiding door het land, en vertolkten zij als multitalige zangeres met gemak levensliederen uit diverse culturen. Voor- en tegenspoed brengt ze verhalend in het voetlicht. In de taal van het hart – muziek, voor iedereen verstaanbaar. Een herkenbaar geluid waar ze samen met haar muzikanten subtiel mee onder de huid weet te kruipen.

Op de website is te zien waar en wanneer u van haar muziek kunt genieten. Eerder kan natuurlijk ook door haar eerste CD te bestellen.

Vaak krijgt Carole verzoeknummers en zingt ze met liefde tijdens optredens covers van Brel, Piaf of Barbara. Klassiekers als 'Paris s' éveille' doen je wanen dat je met je Deux Chevaux onder de Eiffeltoren of in een veld vol lavendel staat. Dierbare nummers die je keer op keer wil horen. Deze klassiekers wil zij nu op CD gaan uitbrengen. 

Tweede CD
Het uitbrengen van een professionele CD is een project waar heel wat bij komt kijken. Voor de productie van de schijfjes en hoesjes, huur studio en technici en allerlei bijkomende kosten lopen al snel op naar 6.000. Om dit te kunnen realiseren gaat Carole dit heel modern met Crowdfunding aanpakken.

Het werkt als volgt:
1) U meldt zich als belangstellende via de mail: info@camadou.nl 2) Stort een sponsorbijdrage van minimaal (meer mag natuurlijk ook) € 25,- en 3) u ontvangt als eerste de gesigneerde CD en een uitnodiging voor de presentatie. In de tussentijd wordt u over de stand van zaken op de hoogte gehouden. Bij te weinig belangstelling wordt het bedrag teruggestort. 

Het project loopt al en we kunnen melden dat de teller al op: 50% staat. We gaan er dan ook vanuit dat we elkaar na de zomer bij de presentatie zien. Dus stap in en doe mee en haal deze op voorhand prachtige CD binnen.

Bijvoorbaat dank en muzikale groet,
Camadou






woensdag 17 april 2013

Haarlem heeft de NRW Jaarprijs 2013 gewonnen!


Niet de stad zelf natuurlijk, maar het Haarlemse Raaksproject viel deze eer ten deel. Afgelopen woensdag 10 april werd deze prijs in Nieuwegein door de Nederlandse Raad van Winkelcentra vergeven. De NRW is een soort clubje van projectontwikkelaars en grootwinkelbedrijven. Die wel weten waar wij gulzige stedelingen behoefte aan hebben.

Cultureel erfgoed 

In het begin was er in Haarlem veel verzet tegen de plannen. De gebouwen zouden en moesten behouden blijven. Cultureel erfgoed zou het zijn. Het is uiteindelijk maar gedeeltelijk gelukt. En misschien is het persoonlijk, de sloop van de oude hbs heb ik met een glimlach aanschouwd. Ook de omvorming van een kerk in een mega-bierkot laten mij niet ongeroerd. Proost.

Het is een geslaagd project. Een mooi evenwicht tussen oude meuk en moderne architectuur. Zoals je dat steeds vaker in onze regio ziet verschijnen. Een goede parkeergarage, mooi wonen en een fijne bioscoop. Sinds de bouw van de foeilelijke Brinkmann-dungeon zocht ik mijn (film)heil elders.

Zigzaggen door de stad
Het is wel even wennen. Voorheen was het vooral zigzaggen rond de Grote Houtstraat door de kleine straatjes, wordt de route door de massa nu verlegd. En dat zie je terug in de Zijlstraat, die leeft helemaal op met allerlei leuke winkeltjes. Vast een soort gunstig uitstraal effect van de nieuwbouw. En dat is hard nodig, want de vooruitzichten zijn niet bepaald gunstig. Althans landelijk niet. Men verwacht de komende jaren een sterke stijging in het aantal leegstaande winkelpanden.

Ooit was Haarlem hard op weg om een slaapstad te worden. Saai en grijs. En natuurlijk wordt er nog steeds vooral buiten de stad gewerkt, er wordt hier steeds meer geleefd. En dat merk je in het aanbod van allerlei winkels, instellingen en evenementen. Maar de ondernemers in de binnenstad hebben het zwaar. 15% omzetdaling is geen uitzondering.

Haarlem is een prachtige stad met bijzonder inwoners, en blijkbaar goed op weg. Dat bewijst deze prijs van buitenstaanders maar weer. Laten we dit vooral behouden en deze lijn vasthouden. Te beginnen door aanstaande zaterdag massaal de bloementjes buiten te zetten, ook al komt het merendeel dit jaar uit Frankrijk.

Vive la vie aan het Spaarne.


Lees meer in de Nieuwsbrief Centrum-Haarlem