Vreemde vogel

In Alkmaar staat het alom bekende KPN-gebouw. Een oerlelijk bouwsel uit de jaren 70/80. Prominent langs de N242 en een kanaal, staat de vormloze blokkendoos met te weinig glas en te veel steen in een saai bedrijfsterrein. Het is een gebruiksgebouw boven op een crosspoint van allerlei hypermoderne signalen. Er staat dan ook een enorme mast op het dak voor de nodige schotels en antennes. Met het krimpen van de telefoon en de verbreding van de functionaliteit is het gebouw na jaren trouwe dienst toe aan een nieuwe invulling.

Uiteraard is er voor zo'n typisch gebouw nooit een nieuwe 1-op-1 gebruiker te vinden. Dus heeft de vastgoed ontwikkelaar – zoals tegenwoordig zo vaak in dit soort situaties gebeurt – het plan opgevat om er een soort van bedrijfsverzamelgebouw van te maken. Voor met name creatievelingen en ICT-ers. In ieder geval moet het aantrekkelijk zijn voor internet grootverbruikers. Dus bestaat de beoogde gebruikersgroep waarschijnlijk uit: ontwerpers, website bouwers, architecten, tekstschrijvers, decorbouwers, AV specialisten, webshops, callcentra, helpdesk etc. etcetera.

Die hebben dan natuurlijk wel een inspirerende omgeving nodig en mogelijkheden voor kruisbestuivingen. Het delen van diensten, zoals een receptie, vergaderruimtes, kantine, pakketdienst, repro en andere fascilitaire zaken is een groot pluspunt voor starters en kleine ondernemers. Maar ik denk dat er dan nog wel heel wat aan het gebouw moet gebeuren van binnen en buiten. Met wat kekke kleuren en materialen kan de buitenzijde al snel van uitstraling veranderen. Zaag er groot gat in de gevel en vul het met glas om binnen meer licht te vangen. 

De verbouwing aan de binnenzijde is al in volle gang en om de nieuwe invulling wat meer kracht bij te zetten heeft de huidige eigenaar een wedstrijd uitgeschreven voor een nieuwe naam voor het pand. Dus wil je een iPad winnen, ga dan lekker brainstormen met de doelgroep voor ogen en zend voor 25 juni je verzinsels met motivatie in: http://new-name.nl/

Ikzelf vind vooral die mast kenmerkend, en ik zou daar een gigantische moderne windkip op zetten en het pand vervolgens het 'Kennis Innovatie Plaza' noemen. Het is maar een idee, en jullie kunnen vast veel beter ...succes.

Mijn secret carrière

Mijn laatste missie was met een SWAT-team naar een voor mij volstrekt onbekende locatie. Een ruig landschap in de bergen. Een soort vallei met onneembare hellingen en verraderlijke gangen. We waren met een klein ervaren team en we beschikten over de nieuwste gadgets en wapens. We konden dan ook vooraf kiezen uit een arsenaal van de laatste technologische ontwikkelingen. Van zeer zwaar, nog net draagbaar kaliber, tot wat praktische handzame formaten. Nou ben ik best een relax type en niet een liefhebber van de direct contact battle, dus mijn voorkeur gaat doorgaans uit naar het sniper materiaal.

Ik weet niet of het aan de voertaal Frans heeft gelegen of dat ik toch een dagje ouder begin te worden, maar de laatste keer was niet een echt een succes. Hoewel mijn conditie nog top is – ik train dan ook regelmatig – merk ik toch dat de nieuwe garde op mij uit begint te lopen. De tegenstand bleek simpelweg te groot.

Voor mijn ego maakt het niet zo uit, in de loop der jaren heb ik de wereld al diverse malen gered en mijn ding gedaan op allerlei exotische plaatsen. Van de Chinese muur, de jungle van Borneo tot aan de maan aan toe. Als hobby heb ik mogen rally rijden op de spekgladde wegen in Finland en op het bochtige stratenparcours van Monaco. Werkzaam in de constructie industrie heb ik steden mogen bouwen en veel levens vormgegeven. Meegedraaid met diverse olympische sporten, en daar redelijk succesvol in geweest. Helaas heb ik er uiteindelijk een pols blessure aan overgehouden.

Mijn skills heb ik reeds in mijn jeugd opgedaan. Doolhoven klaren, puzzelcodes kraken, de behendigheid van de hand en oog coördinatie ontwikkelen en het aanscherpen van het reactievermogen. Het begon allemaal ergens in de jaren ‘70 met de eerste spelconsole en het suffe tennisspelletje ‘Pong’ ...mijn game loopbaan.

Wilt u ook een flashback? Voor games, cassettebandjes, brommers of psychedelisch behang kunt u nog tot september terecht bij de tentoonstelling Gadgets & Games in het Teylers Museum aan het Spaarne. 

Have fun.

Grollen aan het Spaarne

Een paar weken geleden werd ik in mijn social media netwerk er op gewezen, dat aanstaande zaterdag De Comedy Club in Haarlem neerstrijkt. De uit Amerika overgewaaide trend van stand-up comedians, de grappen en grollen revue heeft eindelijk Haarlem bereikt. Deze Nederlandse versie zal wel vertolkt worden door vooral jolige Amsterdammers. Maar dat mag de pret niet drukken, er komt al genoeg talent uit onze wereldstad aan het Spaarne. Het brengen van grappen zit daar doorgaans niet tussen maar het waarderen misschien wel des te meer. Ik heb in ieder geval gelijk online kaarten gekocht.

Het hele gebeuren speelt zich af in het FIT theater. Ja dat klinkt inderdaad als zo’n mega sporthonk waar vlotte jongens en meisjes onder het juk van een abonnement tegen elkaar op lopen te zweten. Nee FIT staat voor ‘Figee Innovatie Theater' en is een hersenspinsel van Jisk Boschma, de Haarlemse kantoorinrichter. Het is niet echt een theater maar meer een soort multifunctionele restruimte met een bar en een podium. Verscholen in een uithoek van de Waarderpolder in de voormalige bedrijfshal van Figee. U weet wel waar voorheen kranen en bruggen als lego-max in elkaar werden gepuzzeld.

Voor a.s. zaterdag schijnt het uitverkocht te zijn. Leuk en eens zien of deze vorm van humor bij de 'houten' Haarlemmers wil indalen. Het is een moeilijk publiek en daardoor vaak een testcase voor menig initiatief. Een crime voor aanstormend talent en vaak nog een nachtmerrie voor de reeds gelauwerde artiest. Maar lukt iets hier dan lukt het anywhere en kent de toekomst enkel nog maar succes.

Wordt het een totale mislukking, valt er een enkele holle lach. Jammer maar ach, na ons de zondvloed en stappen we voor een herkansing gewoon vrolijk met zijn allen op de Ark van Noach. Die ligt daar namelijk aan de kade ...of zou die niet op New-York varen?

Bed ervaringen

Ik heb een decennium lang heerlijk geslapen op een Ikea boxspring, maar gaandeweg was ie toe aan vervangen. Al was het maar omdat ie zo lomp stond in ons huidige piepkleine gemoderniseerde voormalige arbeiders woninkje uit 1900.
In de Arena shopping mall liepen wij hem tegen het lijf en waren op slag verliefd. De Auping New York. Met een witte strakke ombouw en enigszins arrogant op zijn aluminium gestrekte tenen verkocht hij zichzelf de showroom uit.

Een Auping is wel een andere prijsklasse dan wij gewend zijn, maar ja de liefde maakt blind en al vlot galmde ook het credo van paps en mams in mijn herinnering: "je slaapt wel een derde van je leven, dus een goed bed is hoofdzaak". We zochten het wat dichter bij huis en kwamen uiteindelijk voor een goed advies en uitgebreide show(lig)room uiteindelijk bij Goodnight in de Cruquius terecht.

Het moet gezegd worden, Goodnight is een mooie grote zaak met zeer vriendelijke medewerkers, en de koffie smaakt er gewoon goed. Nou ging het ons in eerste instantie om de ombouw en was de matras de volgende stap. Eigenlijk wilden we een matras van derden kopen, maar ja je bent er nou toch en de verkoopster is zo aardig, en misschien zit er wel iets in dat de combi van een relatief duur matras en de ombouw een succesformule in zich draagt.

Nou kent Auping matras series met welhaast onbegrijpelijke technische beschrijvingen, maar ze lopen i.i.g. van duur, duurder naar duurst. En om het nog gemakkelijker te maken kennen de meeste series 3 hardheden: smoothly, medium and firm. Van de beschikbare series was de 'firm' mij tijdens het proefliggen te hard, en vanwege de betaalbaarheid kwamen we uiteindelijk uit bij de Dublin matras. Een eenvoudige eerlijke matras, enkel in de hardheden 'smoothly' en 'firm' verkrijgbaar. Waar het communicatief mis ging weet ik niet maar mij werd duidelijk dat de ene 'firm' de andere niet is en dat de, helaas niet in showroom aanwezige, Dublin op de ons gewenste breedte maat van 80 cm ook weer anders zou zijn. Mijn logica zei mij: dus minder hard dan de 'firm' van de andere series.

Vorige week kwam ie en werd hij binnen no-time door 2 vakkundige monteur
geïnstalleerd. Nou ben ik bijna 2 meter en rond de honderd kilo, dat is toch aardig aan de maat en een soortelijk gewicht die wel een deuk kan maken. Maar aan welke Spartaan ze de 'firm-dublin op 80 cm doorgaans verkopen is mij een raadsel, zo hard als die is. Om een lang verhaal kort te maken hebben zowel mijn vrouw op de 'smoothly' als ik op de 'firm' na 3 dagen amper geslapen. We lagen niet in ons bed maar vooral erop.

Van de dealer kreeg ik te horen dat er voor deze prijsklasse geen omruilregeling bestaat. En het anekdotisch waardige verhaal dat ik de matras als een nieuwe stugge spijkerbroek moet zien en eerst de toplaag, door er overheen te lopen, moet breken. 2 tot 3 weken kan deze non-inslaap grap duren. Fuck denk ik dan, kunnen ze dat niet alvast in de fabriek regelen.

Als tijdelijke oplossing hebben we nu een warme leentopper van EUR ±700, en nou maar hopen dat de zorgen mij niet uit de slaap gaan houden want een definitieve oplossing is vooralsnog niet in zicht.

De bal ligt nu bij Auping, we wachten af.

Wordt vervolgd... 

___________________________________________________________________

Update: Na een gesprek met de dealer werd mij al snel duidelijk dat een snelle oplossing er niet in zat. Na wat ruggespraak met de leverancier werd er een meting in de fabriek op hardheid afgesproken. Ondertussen lagen wij op het leentoppertje die het wel verzachtte maar het er gelijk een stuk warmer op maakte. Maar alles went blijkbaar en de gemiddelde nachtrust was een tikkie onrustig doch tot een uur of 5 à 6 gestegen. Omdat we steeds veel te vroeg en verhit wakker werden hebben we uiteindelijk de topmatras maar weer aan de kant geknikkerd. Wonderwel leek de daarop volgende nachten de nieuwe harde matrassen en ons lichaam steeds meer naar elkaar toe te groeien. De fabrieksmeting hebben we maar gecanceld en nu 2 weken later is het nog steeds niet optimaal maar iedere nacht een beetje beter. Ik geef ze nog een maand respijt en anders gaan de merkmatrassen Marktplaats op en zoeken we wel een eigen oplossing.

Het grappige is dat ik nu verschillende mensen in mijn directe omgeving gesproken heb die stuk voor stuk met soortgelijke klachten op de proppen kwamen, en die de merkmatrassen aan de kant hebben geschoven. Wellicht toch eens een aandachtspuntje voor de leveranciers/dealers om (nog) meer aan uitleg en advies te doen. Wellicht bij nieuwe merkkopers standaard een wen-toppertje meegeven. Want verandering van spijs doet dus niet goed slapen. Daarnaast zou ik stoppen met het vermelden van technisch geneuzel, zoals materiaal soort en schuimdiktes en meer focussen op wat het effect is van de verschillende soorten. Een mens wil gewoon goed slapen.

Berlijn 2011

Als een symbool van de innerlijke strijd lag de gehavende stad in het europese landschap.

Toen ik in 1990, de door verlaten uitkijktorens geflankeerde transitweg (een snelweg zonder op- en afritten) Berlijn bereikte, lag de emotie op straat. Het verleden was letterlijk tastbaar aanwezig. Stapels muur losjes terzijde geworpen, alles leek openbaar bezit en toegankelijk. De ene stadshelft decadent, de andere grauw, met een vreemde horizon daartussen. Een jaar na de val van de muur was dan ook maar kort en het verleden vele malen langer.

Anno 2011 bleek de Gedächtniskirche in de steigers te zijn gezet, en als een Christo verhuld in prints. Het bleek nu een nietszeggend kantoorpand. Vast noodzakelijk onderhoud en niet om het overblijfsel van een woeste tijd te verfraaien.

De huidige dynamiek is er één van nog meer glazen kathedralen bouwen, de hellenistische cultuur wordt gerestaureerd, en Starbucks heeft Alexanderplatz in zijn bezit genomen. Het socialisme lijkt grondig te worden weggepoetst, zo kon ik althans het foeilelijke DDR gebouw 'Palast der Republik' niet meer terugvinden.

Sightseeing bussen rijden op en aan, een Trabant-safari schiet bij het overblijfsel van Checkpoint Charlie de hoek om, waar nu studenten in een clownesk uniform 1000x op de foto gaan. Hier en daar staan gesitueerde restje afgebikte muur, ondersteund door infoborden.

De herverdeling van de rijkdom en wellicht de crisis hebben er voor gezorgd dat volwassen mannen met hun moderne riksja's tussen de Mercedessen en Ferrari's door taxiën. Anderen zie je de hele dag vuilnisbakken op statieflesjes af grazen. Bedelende zigeuners met dito kind in de armen, en een verdwaalde Bulgaar met koude oorlog-prullaria maken het huidige straatbeeld compleet.

De grens is verlegd en blijkt nu vooral te bestaan uit overmaatse Amsterdammertjes en permanente bewaking. Hij loopt langs Joodse zaken en ambassades. Rondom het hart van de Duitse democratie, de Reichstag. Waar je tegenwoordig enkel nog maar op afspraak – dus gescreend – welkom bent.

Mooi was het geweest als men het niemandsland, daar waar de muur heeft gestaan, open had gelaten. Volkstuinen, een park en pleinen. Als een groen litteken met een sociaal karakter. Een luwte in de hectiek van het leven die de wereld een boodschap meegeeft. 'Men' lijkt vooral de culturele melting pot van weleer te willen herstellen, maar krijgt er m.i. een attractiestad voor terug. 

Duurzame crossover!?
Even voor de duidelijkheid, meer dan 25 jaar met letters en papier knoeien doe je natuurlijk niet zomaar, maar vooral met veel liefde en plezier. Daarnaast ben ik al sinds mijn kinderjaren gek op ICT en gadgets. Ik heb een kast vol boeken en een kist vol computers; kabels; opladers; telefoons en dies meer. Ik kan vast meedoen met de komende Teylers Museum tentoonstelling 'Gadgets & Games'.

De grafische branche waarin ik werkzaam ben lijkt stoffig maar is een vooruitstrevende tak van sport, techniek en creativiteit gaan hand in hand. Recyclen is al jaren de norm, net als maatschappelijk ondernemen en oog voor de environment, lokaal alswel duizenden kilometers verderop. Plastiek verzamelen deed ikzelf al ver voordat de Plastic Heroes ten tonele verschenen. 80% van het papier wordt hergebruikt, bossen streng beheerd (www.papierenkarton.org) en de meeste chemie (inkten e.d.) is het gebruik van sterk teruggedrongen, wordt gerecycled en/of is tegenwoordig zelfs biologisch afbreekbaar.

Vol overtuiging, en vooral zonder discussies worden kekke gadgets omarmt. Leuk en soms reuze handig, en we willen natuurlijk niet als eeuwige kolenschepper te boek staan. Maar het stoort mij mateloos als het gelegenheidsargument 'duurzaam' op tafel wordt gebracht. Zo ook in het verhaal van Inge Crul in het VNG Magazine.

Voor het gemak lijkt maar even te worden vergeten hoeveel datacentra er 24/7 staan te snorren om internet überhaupt in de lucht te houden, of de noeste energie slurpende arbeid – vaak in achtergestelde gebieden – om allerlei vreemde en zeldzame grondstoffen te winnen. En dan heb ik het nog niet eens over de afvalstroom gehad van die binnen no-time technologische ingehaalde gadgets die onder erbarmelijke omstandigheden ver weg en provisorisch door weet-niet-wie worden ontleed.

Mooi natuurlijk dat gemeenten efficiëntie en kostenbewustzijn nastreven maar ook over de andere ingebrachte argumenten is wel wat te zeggen. Zo is het bezuinigen op loonkosten natuurlijk een verschraling van je facilitaire dienst. Je bezuinigt lokale diensten weg om de cashflow te verleggen naar technologie die aan de andere kant van de wereld wordt geproduceerd. De prachtige iPad is, in tegenstelling tot een eReader, eigenlijk gewoon een LCD scherm met een backlight. Daar uren naar kijken is tamelijk vermoeiend en of het uiteindelijk zo gezond is moet de tijd ook nog maar uitwijzen. Daarnaast ligt de digitale informatie natuurlijk nog voordat je je jas aanhebt al op straat, de privacy is ver te zoeken, en kan 'iemand' de laatste versie gewoon centraal vervangen. "Heeft pietje of klaasje dat gisteren nou niet anders gezegd?" Dikke kans natuurlijk dat de waan van de dag zich nog meer aan het besturen gaat opdringen, en of dat nou zo wenselijk en efficiënt is is ook nog maar de vraag waar men zich wellicht nog maar even over moet bezinnen. 

Of e-reader beter is dan papieren boek? Nou nee

Bron: Trouw.nl

Duurzame media, gelieve niet te printen

Bron: Blog Media & Passie

Het bestuursklasje

Gekscherend had ik het op twitter 'mijn bestuursklasje' genoemd. Ik heb namelijk na een jaar districtlid te zijn geweest sinds kort zitting genomen in de KVGO (koninklijke Vereniging Grafische Ondernemers) Ledenraad Segment Klein. En naar aanleiding van mijn vrij simpele vraag aan Henk Griffioen: "werk mij eens een beetje bij" had Henk een bijeenkomst belegd bij gastheer Kloosterman Binders in Amsterdam-Westpoort. Tot mijn grote verrassing was er een complete bestuurstop (Henk Griffioen, Fons Bakkes, Bram ter Beek) incl. voorzitter Cees Verweij aanwezig om mij en nog een aantal leden persoonlijk van de nodige input te voorzien. Het was naast leerzaam tevens boeiend en informatief.

De grafische branche heeft – hoewel het door de jaren heen zichzelf steeds opnieuw heeft uitgevonden – een beetje een ambachtelijk en stoffig imago aan zijn historische kont hangen. Maar het doet mij deugd om te merken dat de branchevereniging nog steeds zijn pro-actieve voortrekkersrol vervuld. Zo wordt er driftig nagedacht hoe te verbreden of in de keten te schuiven. Hoe de voordelen van het collectief met oog voor het individu zo goed als mogelijk uit te buiten. Ideeën zijn er zat, de doorvoering zal m.i. eerder een heet hangijzer worden.

Spontaan had ik tijdens de 'les' zelf ook wat ideeën, hoewel ze wellicht al in de pijplijn zitten noem ik ze toch maar even:

• ZZP-ers (Zeer Zelfstandige Personen) zijn vooral in de creatieve hoek te vinden en zijn vaak driftig op jacht naar werk, misschien zou er een soort van werkpool voor ze uitkomst bieden, en/of speciale netwerken(bijeenkomsten).
• Ook zou voor ZZP-ers de collectieve zaken rond verzekeringen een uitkomst kunnen bieden
• Voor de KVGO zijn creatievelingen een welkome aanvulling 
• De site moet nodig worden gemoderniseerd tot een overzichtelijk prettig geheel.
• Social Media moet worden omarmt door de communicatie branche bij uitstek. Het is o.a. drempelverlagend voor de leden met watervrees.
• De Personeelswijzer gewoon als een toegankelijk button op de site
• Nieuwe technieken zoals de QR-code, ePaper of RIFD chip moeten binnen een slim marketingconcept worden voorgekauwd
• Netwerkborrels binnen de branche heb ik eigenlijk nooit zo goed begrepen. Gezellig hoor, maar je klanten/opportunities zitten natuurlijk elders. Netwerkbijeenkomsten verbreden en interessant maken voor branchevreemden.

Met een goed gevulde maag door de uitstekende catering, een overload aan info en de belofte van Cees dat ik hem altijd mag bellen (heeft ie dan geen twitter!), ging ik weer huiswaarts.

Leuke filmpjes over de toekomst van glas en de feiten op een rij dat papier de werkelijke groene communicator is: