Houtmanpad

Haarlem - gepubliceerd 27 aug 2011 op Dichtbij.nl


Je hebt van die plekken, binnen of nabij de stedelijke omgeving, die je binnen een split second het verleden doen binnen treden. In het geciviliseerd en vooruitstrevend Nederland is eigenlijk elke cm wel door mensenhanden beroerd en herschikt. Het is dan best wel wonderlijk om zo nu en dan locaties te treffen waar je het gevoel krijgt dat het altijd al zo is geweest. Het Houtmanpad in Haarlem is zo'n plek. Een kronkelig schelpenpad, een verbinding over het voormalige veen tussen de Haarlemse duinrichel en de Bloemendaalse duinen.

Het 800 meter lange Houtmanpad is echter in de top 10 van herstructureer plannen beland, en de Provincie Noord-Holland heeft er al vast een slordige 2,4 miljoen euro voor gereserveerd. In hun visie zou het een ontbrekende schakel zijn in het netwerk van fietsverbindingen en daarnaast van invloed zijn op de keuze om met de fiets of de auto richting de kust te gaan. En dus moet er volgens het voorlopige ontwerp een geasfalteerd fietspad naast en gedeeltelijk op (er is namelijk ruimte gebrek) het huidige voetpad komen.

Het Houtmanpad wordt vaak door fietsers uit de omgeving gebruikt. Die moeten, om niet in de sloot te belanden, met enige behendigheid over het smalle kruip-door-sluip-door pad manoeuvreren. Er zal dus voor groot gebruik grondig aan de situatie moeten worden gesleuteld en verbouwd. Uiteraard gaat dit ten kosten van het huidige karakter. Het verschil in snelheid tussen rollend en lopend verkeer zal toenemen en de overlapping in het plan zullen een veelvoud aan conflictpunten gaan opleveren. Het is vragen om moeilijkheden en ik zie mijn geest al dwalen hoe je al kuierend door aanstormende wielrenners, pedaalstampende puberjeugd of door een actieradius vergrotende brommobiel wordt geplet. Dit vormt natuurlijk in de bestuurlijke visie de opmaat om nog meer breekwerk te gaan verantwoorden.
Op zomerse dagen zal het fietsverkeer richting strand best wel pieken, maar waarom die per se via deze route zouden moeten, is mij een raadsel. Er zijn namelijk voldoende alternatieve routes met prachtige aansluitende fietspaden en doorgangen in de nabijheid. Daarnaast zou ik eerder de fietsenstallingen in Haarlem en de uitstekende strandbus en treinverbinding promoten.

Het is een onzalig plan. Boze tongen beweren overigens dat het fietsgebruik rond de breng- en haaltijden sinds de komst van een lagere school en kinderopvang drastisch is toegenomen. De invulling van die twee moeizaam te bereiken gebouwen, is er dankzij toenmalig GroenLinks wethouder Ruud Grondel zo gekomen. Diezelfde partij blijkt nu een groot voorstander van dit nieuwe fietspad te zijn. Daarnaast zou het mij niet verbazen dat die omwonende voorstanders – verenigd in de wijkraad en werkgroep – vooral uit DiWi's (Dubbel-inkomen-With-kids, en vast een bakfiets) zouden bestaan. Het komt mijns inziens allemaal net even te mooi uit.

Mij bekruipt in ieder geval het gevoel dat bestuurlijke kronkels weer eens iets gaan stuk maken. Hoewel vooruitgang en moderniteit mooi en vast noodzakelijk zijn, word ik van sommige dingen enkel maar weemoedig ...waarom kunnen 'ze' sommige dingen nou niet gewoon laten zoals ze zijn, zucht.

Buiten gebruik, excuses voor het ongemak.

Ik heb een voorliefde voor het individuele transport. Gemotoriseerd rollend, op eigen kracht of desnoods lopend. Zolang ik maar de keuzevrijheid heb over hoe van A-naar-B te komen, en hoe vaak ik tussentijds stop of mijn route verleg. Collectief vervoer is niet zo mijn ding en komt dan ook niet zo vaak voor. En als ik er al eens gebruik van maak is het iedereen keer weer door veranderingen een hele ervaring. 

Zoals iedereen wel weet is de aloude papieren strippenkaart inmiddels verdwenen, dus voor het gemak heb ik maar ov-chipkaart – een pasje te grote van een creditcard – aangeschaft. Geen abonnement of een gepersonaliseerde versie, maar een anonieme. Want 'men' weet al genoeg van mij, en georganiseerde databases zijn relatief lek.

Het gaat net als met de banken: eerst kon je nog met je zuurverdiende harde muntjes bij ze terecht. Toen kreeg je als dienstverlening zo'n handig plastiek kaartje in je mik. Om vervolgens helemaal afhankelijk te worden van die virtuele wereld, of als een outcast met je kraaltjes en spiegeltjes helemaal van het systeem te worden buitengesloten. Tja, wat is dan de keuze.

De ov-chipkaart werkt als een plastiek portemonneetje, je moet hem zelf steeds van voldoende saldo voorzien. Dit kan via internet of bij een oplaadstation. Het eerste is bij de anonieme kaart geen optie dus rest de tweede mogelijkheid. De dichtstbijzijnde oplaadstations zijn voor mij bij de Bruna 5 km off-route, en bij een NS station die door de tamelijk onveilige ligging een uitstekende skimplek biedt. Ik zal er dus op uit moeten of onderweg tegen een handige laadstek op moeten lopen.

Maar wacht, ook in de bus zelf kan je terecht. Hobbelende en slingerend kan je dan met je hele hebben en houwen je pasjes trekken en de oranje kast bedienen. Je moet er wel enigszins atletische en standvastig voor zijn en het zal dus in de praktijk niet voor iedereen zijn weggelegd. Daarnaast moet je eerst inchecken en daar uiteraard nog voldoende saldo voor moeten hebben.

Had die mevrouw vandaag voor mij even pech, geen slado meer en in de vorige bus was het oplaad apparaat defect. Dus vroeg ze vriendelijk aan de buschauffeur of ze even mocht opladen om daarna in te checken. Niet dus, want Connexxion houdt er strikte regels op na. Mevrouw kon eerst een los duur enkeltje kopen. Met keiharde muntjes, dat dan weer wel. Weer een illusie armer en een ervaring rijker.

Ineens begreep ik de populariteit van al die fietsen met hulpmotor, de zogenaamde e-bikes. En nou maar hopen dat op termijn daar ook niet een plastiek kaartje voor gaat komen.

Van de plank gerukt

Hebben jullie dat nou ook, dat je meerdere boeken tegelijkertijd leest. Ik bedoel natuurlijk niet letterlijk maar dat je ze in dezelfde periode consumeert en door elkaar heen tot je neemt. Sommige boeken boeien dusdanig dat ik er binnen no-time doorheen vlieg, terwijl andere exemplaren er met tussenpozen – van plank op en plank af – er wel een jaar en langer over kunnen doen voordat de laatste bladzijde in zicht komt.


Recent afgesloten: 

Wij zijn ons brein – Dick Swaab 
Een kleine 500 pagina's tellend boek 'Wij zijn ons brein' van Dick Swaab. Een levenswerk, althans! Ik kon in eerste instantie de rode draad niet in ontdekken, totdat ik er achterkwam dat het vooral een bundeling van columns betrof, die wel degelijk een ruime tijdspanne overzien en de opgedane wijsheid belichten. Dick Swaab is een neurowetenschapper die zijn sporen heeft verdient. En hoewel het boek een beste pil lijkt is het voor de leek interessant en best goed te doen.


In de tussentijd gelezen: 

Society 3.0 – Ronald van den Hoff
Een lekker leesbaar boek, in twee weken uit. Het begint met lekker schoppen tegen de gevestigde orde om daarna uit te weiden over de maatschappelijke herverdeling die er schijnbaar en vooral door internet aan zit te komen. Het eindigt een beetje zweverig met een schets van allemaal lekker ieder op zijn eigen eilandje doch samen co-creating. Wat de mens die dit allemaal niet kan behappen met dit concept moet is mij vooralsnog een raadsel.

Tussendoor:
Huid en Haar – Arnon Grunberg
Wat een rare vent moet die Grunberg zijn. Hoewel ik mij aardig met de hoofdpersoon kon identificeren (hmm, tijd voor zelfreflectie) er aardig wat spitsvormigheid en tekstuele hoogstandje in te vinden zijn, bekroop mij vooral het gevoel: hoe ziek moet een mens zijn om dit soort gereutel te verzinnen en te publiceren. Uitgelezen en gauw opgeborgen, en dat gevoel is misschien wel mijn redding. 




Nieuw op de bank:

 
De vrije wil bestaat niet – Victor Lamme
Een boeiend boek die een beeld schertst dat onze beschaving nog dunner dan dun is. Bij de beesten af. Marvin Minsky beschreef het eigenlijk in de vorige eeuw al: het poppetje in ons hoofd – die de indruk wekt dat we in control zijn – is er enkel om ons die illusie te verschaffen en te behoeden dat we niet met de beschikbare rekenkracht beserk gaan. Het is grappig te lezen dat we vooral op een automatische piloot blijken te lopen en achteraf het verhaal invullen. En dan ben ik nog niet eens op de helft van het boek... zou het lezen eigenlijk wel nut hebben ;-)



Op de plank:

Het karakter van China – Cecilia Lindqvist
In dit boek wordt naast het beschrijven van allerlei sociaal culturele wetenswaardigheden gaande weg de oorsprong van de Chinese tekens uit de doeken gedaan. Het blijken vooral een soort striptekeningen te zijn die in de tijd strakker en abstracter zijn geworden. Als je het weet kan je er soms iets dergelijks als 'een mannetje met hond' in ontdekken, maar meestal is het niet te doen. De meeste tekens zijn dan ook opgebouwd uit allerlei figuren en door de verschillende combinatie is het vaak niet enkel een nuance verschil maar zelfs een heel ander verhaal.

Denken en Spreken – Flip G. Droste  
Taai zo niet saai boek, niet door te komen. Wetenschappelijk geënt vanuit het Nederlandse taalgebied. Wellicht wel leuk te lezen dat je gedachte wereld sterk beïnvloed wordt door de taal waarin je bent opgegroeid. Er zijn maar een paar hoofdstromen die de talen vormen, eigenlijk ontlopen ze elkaar helemaal niet zo. Naast verschil in grammaticale opbouw is de uitdrukkings bibliotheek bij de enne wat ruimer dan bij de andere. Dat doet mij overpeinzen wat een schrale taal dan eigenlijk doet met iemands kijk op de wereld. Maar misschien is dat juist wel een verrijking die duidelijkheid schept. 

In de mand:

En dan heb ik nog wat in de wacht liggen zoals 'Geheime codes' van Paul Lunde; een boek over de de Big Bang; Griekse mythologie en de geschiedenis van de Filosofie. Shoppen bij de Slegte e.d. wordt nog eens de doodstaak aan mijn rust. Boeken, ze zouden verboden moeten worden.

Broodletters en cookiekruimels

12 juli 2011 gepubliceerd op het weblog van De Nieuwe Reporter

Twijfels over hyperlokale projecten

Mijn enigszins boute tweet: “ze zijn de weg kwijt en binnen een jaar floppen Dichtbij.nl en Vandaag.nl”, werd door @APleijter handig gepareerd met “kan je dat even onderbouwen?” Dat wil ik best, maar eigenlijk waren het gewoon mijn guts die spraken. Ik moest daar dus wel even over nadenken: waarom denk ik dat eigenlijk?

Jullie mediajunks zijn vast wel bekend met Dichtbij.nl en Vandaag.nl. De hyperlokale producten uit de koker van de Telegraaf Media Groep (TMG), die met veel enthousiasme gaandeweg dit jaar over het land worden uitgerold. Het zijn gesubsidieerd initiatieven die de gemeenschap weer bij het plaatselijke nieuws moeten betrekken en de regionale handel en wandel op de bühne willen zetten. De Vandaag-websites zijn gelanceerd door HDC Media, de tak van TMG die verantwoordelijk is voor een aantal regionale dagbladen, zoals het Haarlems Dagblad, Leidsch Dagblad en de Gooi en Eemlander. Dichtbij.nl heeft zo zijn eigen voorgeschiedenis van bij elkaar geharkte plaatselijke weekkrantjes uit de TMG-stal. Maar nu stomen ze redelijk gebroederlijk op, met ieder zijn eigen hyperlokale ontplooiing.

Nou moedig ik het ten sterkste aan om in deze individualistische tijden de krant weer op de zeepkist te krijgen. Zo heb ik zelf, een aantal jaren geleden, de TMG-directie op zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid gewezen en mijn visie gemaild. Ik moet daar overigens (hoe naïef kan een mens toch zijn) nog altijd antwoord op krijgen. En daarnaast heb ik een paar keer met de HDC-internetredactie rond de tafel gezeten om ideeën te delen. Ik denk namelijk nog steeds dat– ondanks allerlei vruchteloze initiatieven her en der – een slimme wisselwerking tussen bestaande media en internet een belangrijke bijdrage kan leveren aan een beter klimaat binnen de gemeenschap. Media – en kranten in het bijzonder -hebben mijns inziens de taak om midden in de samenleving te staan, om deze zo goed mogelijk objectief te informeren en een podium te bieden. Het versterkt de sociale cohesie en slaat bruggen.

Maar wat bedoel ik nou eigenlijk met mijn vrij negatieve tweet? 
Ik ben een data-lurker, druk bezig met alles te weten komen of minstens het vergaren daarvan. Een grootverbruiker van letters in alle maten en vormen. Ik verorber dagelijks een flinke portie publieke en commerciële televisiejournaals, ik stroop het internet af en lees alles wat los en vast zit. En mocht de wereld ooit vergaan dan bereikt dat bericht mij prompt via de sociael media. Echter, het lezen van een vers dagblad, daar ben ik mee gestopt. Het voegt namelijk maar weinig tot niets toe.

De plaatselijke stadskrant wordt gedrukt in een andere stad, de hoofdredacteur is altijd elders druk, de columnist komt uit een andere provincie en het plaatselijke kantoor wordt door parttimers en een voormalige kunstredacteur bemand. De koppen zijn suggestief en de inhoud staat vaak vol met fouten, en wat goed is komt van het persbureau met artikelen die vaak niets met de regio van doen hebben. Ik begrijp het wel, het is het product van jarenlang bezuinigen en de zucht naar efficiency.

Nu hebben we internet en de technische crossmediale mogelijkheden bieden geweldige nieuwe kansen. Maar er zijn tevens bedreigingen, en ik vrees jammerlijk dat het met de www.hyperlokaal.nl wel eens dezelfde kant als de papieren versies kan op gaan.

Wat kan er dan fout gaan? 
De goedbedoelde community manager zit ergens in de regio en de ingehuurde moderatie ver weg in de polder. Ze doen er dagen over om te corrigeren (als ze dat überhaupt al doen) en missen het gevoel voor de subtiliteiten van de regio. Het trollen gaat ondanks de technische vernieuwde sites nog altijd door: ik krijg zorgelijke mailtjes van vrienden over identiteitsdiefstal en imagoschade. Namen van bestuurders en redactieleden zijn gekaapt en zorgvuldig opgebouwde virtuele identiteiten worden in no-time door misbruik om zeep geholpen.

Dichtbij.nl gaat het lieftst aan de slag met een soort heilige drie-eenheid: een professionele community manager, een vrijwillige burgerjournalist en een ondernemende account manager. De grote vraag is natuurlijk waar ze die vrijwilligers in dit startjaar van de grote 65+-exodus vandaan denken te halen. Volgens mij hebben de meesten meer trek in quality-time met het zwitserlevengevoel, en vinden ze doorgaans dat ze genoeg voor de gemeenschap hebben betekend. Maar misschien hebben ze een nieuw publiek voor ogen, een doelgroep mij nog onbekend. Of ze moeten natuurlijk van die multimediale talenten bedoelen! Zo zag ik vorige week een overdreven positief concertverslag voorbijkomen. Niet zo gek natuurlijk, hij was namelijk geschreven door het productiebureau. Verkapte recensies geschreven door belanghebbende en commerciële partijen…

De sites van Vandaag.nl en Dichtbij.nl zien er eigenlijk best netjes uit, maar zijn wel erg versnipperd met al die lokale keuzemogelijkheden. Zo heb je in de omgeving van Haarlem alleen al voor beide sites meer dan een handvol gebieden als selectiemogelijkheid beschikbaar. Geokaartjes, twitterverwijzing, foto’s, filmpjes en natuurlijk de noodzakelijke reclame maken het tot een kakofonie aan materiaal. De infostress en mediaverslaving liggen voor velen reeds op de loer, mocht je je weg er al in weten te vinden. De doorsnee mens snakt naar relevantie in de hectiek van de dag en informatie uit de directe omgeving is hot. En een veelvoud aan berichten uit de aangrenzende regio’s boeien maar weinig. Zo komt er natuurlijk nooit een levendige lokale discussie uit voort. Het probleem is mijns inziens dat men er wel is, verslag doet, correspondeert etcetera, maar eigenlijk niet echt deelneemt of onderdeel is van de gemeenschap.

Uit de oude doos 
Ooit hadden we een buurtsite in de ‘prachtwijk’ Haarlem-Oost. Het was er gezellig druk, ietwat knullig en rommelig, maar het trok belangstellenden (oud buurtbewoners) tot vanuit New Zeeland aan toe. Totdat het Haarlems Dagblad en de Woningcoöperaties zich er mee gingen bemoeien. Er werd een professional opgezet, een schrijvende dame uit de buurt, de site werd opgeleukt en met sponsorlogootjes geflankeerd. Het resultaat nu is een saai, zo niet doods, infokanaal voor met name de noodzakelijke nieuwbouw. Tel uit je winst.

De insteek lijkt vooralsnog goed, en hopelijk weten ze tussen de burelen de juiste modus te vinden om hun doelgroep serieus erbij te betrekken. Zodat er ook aan het eind van de subsidietunnel nog markt over is. Ik ben van mening dat een boeiend platform de betrokkenheid vergroot en de adverteerders dan vanzelf wel volgen.

En omdat jullie het tot hier hebben gelezen, wat suggesties: 

• De rubriek met jarigen en jubilea doet het altijd erg goed in het plaatselijk sufferdje: stel de lezers in de gelegenheid om in een vaste rubriek een kek fotootje en een grappig tekstje van het feestvarken te uploaden
• Regionale en lokale sleutelfiguren op uitnodiging en geverifieerd in een beschermde schil laten reageren 
• In de tweede schil het anonieme gekrijs, wat soms best een geinig/creatief inzicht verschaft. Want juist de kracht van het anarchistische internet is dat het sociale conventies overstijgt
• Boeiende onderwerpen/discussies langer hooghouden 
• Niet de artikelen naar de sociale media linken, maar de sociale media onder de artikelen plaatsen, integreren met de buitenwereld. Het gaat nl. niet om zenden maar om ontvangen
• Benader organisaties en vereningingen (kerk, sport etcetera) bied ze de mogelijkheid aan om hun periodieke informatie, die vaak door een enkele vrijwilliger getrokken wordt, te publiceren. Geef ze een soort spaarcard om ze te binden en bij het concept te houden. Wellicht een hoekje waar ze hun clubspullen aan de man kunnen brengen voor extra inkomsten 
• Een lokaal prikbord voor degene waar marktplaats een stap te ver is. 

Beachparty 2011

Velserbroek – Vanwege het 25 jarige bestaan van polderwijk Velserbroek was er gisteren een Beachparty bij de horeca locatie Villa Westend. Goed druk maar met voldoende bewegingsruimte, gingen ongeveer 1000 mensen uit hun dak op lokaal talent en beat.

De happening begon al s'middags om 17:00 uur, maar ik ging rond een uurtje of acht onderweg via de Slaperdijk. Daar kon ik de muziek al horen, deze geluidswal kwam enkel niet uit de polder maar vanaf de kust aangerold. Wat bleek, tegelijkertijd was er gisteren het 538 strandspektakel in IJmuiden aan de gang. Gelukkig voor gastvrouw Dana van Villa Westend en de '25 jaar Velserbroek' organisatie was er bij de Beachparty hiervan niets te horen. Burgemeester Weerwind, die ik later op het feest sprak, heb ik maar niet gewezen op deze vergunningen mismatch. Hij zag er al zorgelijk genoeg uit over de ±11.000 man die die avond zijn eigen strand van IJmuiden bevolkten.

Bij mijn aankomst was Mathijs Rumping aan de gang.  De geboren Velserbroeker die nog in liveshow van X factor heeft gestaan. Hij begon sterk met een prachtig U2 vertolking om over te vloeien naar eigen materiaal. Om eerlijk te zijn had hij die volgorde van mij andersom mogen doen. De 9 mans band Full Count – met o.a. multitalent Gertjan Huijbens aan boord, dé speaker uit de regio – speelden allerlei bekende swingende hits uit de oude doos tot aan recent materiaal. Prettige muziek voor de toch wel vele veertigers die Velserbroek rijk is.

Knuffelbeer DJ Dennis van der Geest betrad het zand met bewaking, alhoewel die er waarschijnlijk meer was om de weg te wijzen, want Dennis laat je als het moet gerust alle hoeken van de zaal zien. De sfeer zat er toen al goed in en de getalenteerde DJ wist samen met de meegebrachte zangeres en saxofonist de menigte tot aan het eind van het feest te laten swingen. 

Ik vroeg wethouder Arjen Verkaik, die ook duidelijk stond te genieten, of we dit niet iedere week konden doen. Dat is wellicht iets te veel maar eenmaal per jaar moest volgens hem toch wel kunnen. Dus wie weet tot volgend jaar, en dan natuurlijk wel even met de andere party's in de regio afstemmen.

Fotoreportage Dichtbij.nl

Geen hoop

Santpoort-Noord – Een onverlet heeft in het holst van de nacht, hoogstwaarschijnlijk na de tweede ronde van de burgerwacht en de uitlaatdienst, in het grasveldje van de Burgemeester Weertsplantsoen in Santpoort-Noord allerlei mysterieuze bordjes geplaatst. 

'Geen hoop' luid de tekst, ...is dit het dan, ondanks het mooi laaghangende zonlicht die schaduwen ver vooruit werpt. Is het apocalyptische einde nabij? Natuurlijk is er wel hoop, er is altijd hoop, al was het maar van die twee kalfshoge Ierse Wolfshonden, die het dorp rijk is. Het grasveldje is geen officieel uitlaatgebied en het ligt er dan ook doorgaans redelijk strak en schoon bij. Het lommerrijke dorp heeft dan ook rondom meer dan voldoende ruimte om met de hond te kuieren.

Maar ondanks dat is er blijkbaar een hartenkreet, een verbod ...of eerder een verzoek. Want wat blijkt, over een paar weken trekt het Dorpsfeest weer van leer en wordt er hier door de jeugd hartgrondig om de eer tegen ballen geschopt. Zeker niet de laatste maar de 30e editie van het Straten voetbal toernooi is alweer aanstaande.

Autoluw in de zomerzon

HAARLEM - Met kop-aan-kont en andere varianten stond de Grote Markt vol afgelopen zondag, en voor het winkelend publiek en de verdwaalde toerist was het een echte kruip door kruip puzzel om de overtocht over het plein te kunnen maken.

In eerste instantie dacht ik dat het een ludieke protestactie van de plaatselijke VVD was, 'tegen de autoluwheid van de binnenstad' of zoiets. Ik kon mij in ieder geval niet meer heugen dat ik het plein zo vol met auto's had gezien. Gelukkig stonden de meeste overigens stil glimmend hun ding te doen. 

Het bleek de jaarlijkse Autoshow van diverse autodealers uit de regio te zijn, die tijdens de koopzondag van 3 juli 2011 onder een stralende zomerzon het plein bezet hield.