Sinds ik in Heerhugowaard woon, zie ik regelmatig de HugoHopper voorbij rijden. Een soort mini busjes in vlotte uitvoeringen.
Het blijkt een vernuftig openbaar vervoerssysteem te zijn. Als een metro, maar dan enkel bovengronds - en dat is misschien maar beter ook, met die kleigrond onder onze voeten. Vaste routes met strategische overstappunten, weergegeven in keke kleurtjes: rood, oranje, geel, groen en blauw. Je waant je bijna in Barcelona, Londen of Parijs.
Ik heb ze een voorstel gedaan: voor een tijdelijke vrijkaart geef ik een opfriscursus aan alle chauffeurs! Waarop Beppie de Groot - coördinator van het spul - enthousiast reageerde. Om de zogezegde puntjes op de ´i´ te zetten. Hoeveel kunnen dat er nou zijn voor die paar busjes, dacht ik naïef.
Wachtend in de kantine voor een gesprek, viel mijn oog op een groepsfoto aan de wand. Daarop telde ik tientallen hoofden. De club blijkt groter dan ik in een vluchtige blik besefte. Naast de planning en organisatie, zijn er tientallen vrijwilligers actief die dagelijks fanatiek en strak op tijd hun rondes rijden. Van dot-naar-dot, en waarschijnlijk stoppen ze zelfs tussendoor, als je je hand durft op te steken. Kom daar maar eens mee weg, bij een metro. Dit is bijna een toeristische Hop-on/hop-off attractie.
Ik heb inmiddels alle kleurroutes verkend. Van de Noord tot het Zuideinde, langs ´t Kruis en door de Draai. Zelfs een reuzenpanda kwam voorbij. Als lintdorp begonnen, is de gemeente inmiddels uitgewaaierd over de polder. Met de geplande hoogbouw rond het station groeit het hier nog uit tot een soort Manhattan. Die is ook ooit met een enkele Walstraat begonnen.
Onze metro ….euh, hopper, moet misschien vast over uitbreiding gaan nadenken. Ik tip Beppie vast: de gouden route.
Column Carrousel: Nieuwsblad Dijk en Waard, week 41 oktober 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten