Watertrappelen

Weet u het nog, in de kinderjaren watertrappelen en leren zwemmen met de haak. De winter op van die Friese doorlopers, waar je in het begin vaker naast stond dan erop. En al vlot werd de balanceeract (met of zonder hulpstukken) op twee wielen aangeleerd. Terwijl in Amsterdam toeristen met doodsangst op hun huurfiets, voor het eerst door het drukke verkeer waggelen, is een Neerlands kind voor zijn tiende al een soort survivalgids. Met allerlei skills klaar voor de university-of-life.

In mijn vrije tijd ben ik actief bij de brandweer, en omdat we vaak bij open water bezig zijn (voor bijvoorbeeld extra waterwinning) hebben we daar maatregelen en strikte protocollen voor. En oefenen-oefenen-oefenen is het credo. En zo belandde ik een paar jaar geleden - in volledig bluspak - in het zwembadwater. En dat was geen pretje - en tevens het startsein om meer te gaan zwemmen. Begonnen in het monumentale openluchtbad De Houtvaart in Haarlem, na mijn verhuizing hier doorgezet in de Waardergolf, één van de vele baden in de regio. Of je nou wil badderen, aquafitness of baantjes trekken zoals ik, voor ieder wat wils. En voor een golvenbad is de Noord-Hollandse kust nooit ver weg.

Op mijn verzoek kreeg ik van de medewerkers Matthieu en Rick een heuse rondleiding door het hele complex. Een zwembad blijkt meer dan een simpele bak vol water. Er komt nogal wat bij kijken aan pompen en filters om het therapie-, recreatie- en wedstrijdbad te laten functioneren. Het gecontroleerd op temperatuur houden (binnenkort via het HVC warmtenet), van subtropisch tot even-doorzetten, vergt in de achtergrond een hele organisatie. Inmiddels weet ik alles over zoutelektrolyse, beweegbare vloeren, glijbanen met disco effect en waar de horeca zit. Alles goed, veilig en gecertificeerd geregeld.

Wist u overigens dat de bekende commercial met de 'paarse krokodil' hier ooit in het voormalige zwembad De Horst is opgenomen? Voorbereiden op risico´s is verstandig, zeker in een waterrijke omgeving, maar zwemmen is naast goed voor lijf en leden, natuurlijk vooral ontspanning en fun.

Column Carrousel: Nieuwsblad Dijk & Waard week 25, juni 2026

Vergezicht

Mijn ouders waren altijd zakelijk druk, en toch was er altijd tijd voor reizen, muziek en kunst. Waar we ook kwamen, stad, land of regio, als kind werd ik door elke schouwburg, theater en museum geloodst. Mijn vader was naast werk ook altijd bezig met creëren. Van Spaarndam tot aan Bergen, werden de kunstmarkten met eigen werk aangedaan. Niet echt een succes, maar het ging hem niet om de cash maar om het creatieve proces. Kunst als iets fundamenteels, net als ademen.

De kunstenaars van weleer wisten het allang, voor mooie weidse vergezichten, wolkenpartijen en lichtvallen moet je in deze regio zijn. Na mijn oproep in de krant: "Waar moet ik als nieuwe bewoner heen om Heerhugowaard echt te leren kennen?" werd ik uitgenodigd door Sandra de Jong van de Artfarm Kunst & Welzijn.

De voormalige boerderij ´de Reigerhof´ van haar ouders - de familie Beers - ligt aan de rand van de gemeente. Generaties lang een veehouderij, en nu met veel liefde omgevormd tot een plek waar je terecht kan voor creatie, inspiratie. Genieten van kunst in allerlei stijlen en materialen of om simpelweg de balans van het leven vorm te geven. In ´t Kruis blijkt een hechte gemeenschap net te ontsnappen aan de stedelijke opmars. De saamhorigheid en het organiseren van allerlei activiteiten staan hier hoog in het vaandel.

Dankzij mijn ouders heb ik in Haarlem een fantastische jeugd gehad. En daar pluk ik tot op heden nog steeds de vruchten van. En als ik eens een keer sober of teneergeslagen ben, kijk ik in de verte naar de horizon en de luchten. Want de oude meesters wisten het al, we leven hier in het origineel, een levend schilderij.

30 en 31 mei is er weer de Kunstroute Heerhugowaard. Ik zeg doen, en ga ook even bij de Artfarm langs om te zien wat daar allemaal gebeurt en kan.

Column Carrousel: Nieuwsblad Dijk & Waard week 21, mei 2026

Ondersteboven

In een ver verleden ben ik ambachtelijk opgeleid tot handzetter, en misschien wel als één van de laatste. Een handzetter is iemand die teksten drukklaar maakte voor kranten, boeken of tijdschriften. Niet schrijven maar op zijn kop in spiegelschrift, fysiek losse letters tot volle zinnen rijgen. Daardoor heb ik waarschijnlijk de liefde voor de geur van drukinkt, papier en het eindproduct ontwikkeld.

Ondanks mijn bescheiden boekenkast is het voor mij: waar mijn boeken zijn, daar woon ik. Dus ook in mijn nieuwe woning staan ze knus in een hoekje stof te vergaren. Niet op alfabet of kleur maar op thema. Althans, dat probeer ik, het loopt nogal eens door elkaar.

Voor het verlengen van mijn ID - dat plastieken kaartje - moest ik voor het eerst in ons gemeentehuis zijn. Tot mijn verrassing trof ik binnen een gigantisch trappenhuis vol boeken, een bibliotheek waar blijkbaar een stadhuis omheen is gebouwd. De verdiepingen lijken als een omgekeerde levensloop op vitaliteit te zijn ingedeeld. Oudere onder, de jeugd boven. Er is gelukkig ook een lift en je mag overigens overal komen. Voor de allerkleinsten is echter de topverdieping gereserveerd. Waar ze vrij kunnen ravotten, onderzoeken en beleven. Of geboeid indrukken opdoen, tijdens het voorlezen.

Waar men voorheen naar de bieb ging: voor informatie, kennis, inspiratie of kasten vol verhalen - in mijn tijd zelfs langspeelplaten - kan je hier tegenwoordig voor van alles terecht. Aldus de vriendelijke, behulpzame medewerkster. De vol geautomatiseerde boekenuitleen blijkt echter meer een uithangbord voor allerlei diensten en zaken. Voor kunst, taalles of digitale vraagstukken, lezingen of gewoon elkaar ontmoeten. Je kan er zelfs, tegen betaling, een printje maken.

Het is net een grote huiskamer, en de boeken maken het voor mij vertrouwd. Dus mocht u mij eerdaags daar ondersteboven op één van de trappen treffen, geen paniek, relax. Waarschijnlijk ben ik dan gewoon - zoals ooit jong geleerd - het spiegelschrift aan het oefenen, en ondertussen van de geuren en kleuren aan het genieten. 

De huidige bibliotheek staat in ieder geval met beide voeten stevig in de maatschappij. Analoog en digitaal, open als een modern buurthuis, niks stoffig of suf aan, en voor elke generatie.

Column Carrousel: Nieuwsblad Dijk & Waard - week 17, april 2026

Samenleving

Column Carrousel Nieuwsblad Dijk & Waard week 13, maart 2026

Beeld Stationsplein voor het Forum: Woman on Dragon - Artist: Jhony Parigan 

Als ik huiswaarts over de A9 rijd, en na Hotel Akersloot gevoelsmatig de leemte doorkruis, duikt er in mijn rechter ooghoek een wolkenfabriek aan de horizon op. Met de vuilverbranding in zicht, weet ik dat ik bijna thuis ben. Snel brengt de zijdedraad - die de regio met de randstad verbindt - mij dichter bij het hel verlichte reclamebord van het AZ stadion. Gemonteerd op een skelet van een prehistorisch monster, dat schijnbaar waakt over de zuidflank van Alkmaar.

De landelijke gemeenteraadsverkiezingen zijn geweest, en we hebben allemaal (meer dan de helft) gekozen. Nemen er ook in de Dijk-en-Waardse raad weer wijze mannen en vrouwen zitting, om plannen te smeden en in gang te zetten. Beleid in het belang van ons allen. Vast niet met alle neuzen in dezelfde richting, en ook niet massaal achter een enkele leider aan. Hoe was het gezegde ook alweer: God created the earth, but the Dutch hebben hun eigen land geschapen. 

Met de strijd tegen het water - Noord-Holland ligt grotendeels onder zeeniveau - weten de inwoners dondersgoed hoe belangrijk samenwerking is. Al die dijken en molens om ons heen, zijn er niet vanzelf gekomen. We zien het bijna dagelijks in de media wat voor gevolgen ´sterke leiders´ in de wereld voort kunnen brengen. Democratie is een werkwoord, kwetsbaar en wellicht de beste keuze uit slechten. We moeten blijven pompen of verzuipen, samen moeten we het doen. Anders krijgen we natte voeten, en een onrustig gemoed. 

Door de eeuwen heen hebben we ze verslagen: koningen, keizers en het water. Van hun voetstuk geduwd, zandzakken opgestapeld. De poppetjes zijn weer geteld, de draak verslagen. De samenleving heeft gestemd, en de raad kan voorlopig weer over onze ´thuis´ en directe leefomgeving waken. Samen gaan we voort.

Platte grond

(Column Carrousel Nieuwsblad Dijk & Waard - week 9, 2026)

Vanaf de Haarlemse duinrichel naar de polder. Vanwege de liefde ben ik naar het noorden verhuisd, over het kanaal gesprongen. Onder zeeniveau maar met vol vertrouwen in de dijk en graaf, woon ik sinds kort samen in het hart van Heerhugowaard. 

En dat is als mug, best even wennen. In de historische stad, had ik voldoende aanknopingspunten en was alles bekend. In mijn nieuwe woonomgeving, is het net of mijn navigatie is gereset. Zal een nieuwe roadmap moeten opbouwen.

Zo ging het met mijn eerste winkel afspraak al fout. Gingen ´we´ voorheen lopend of op de fiets naar de stad, dan bedoelde we het centrum. Dus stond ik in het enigszins rommelige Centrumwaard, in plaats van het bruisende Middenwaard. Overigens was dat heen en weer lopen wel weer goed voor mijn stappenteller, en je komt nog eens ergens.

Winkelparadijs Middenwaard is tamelijk auto-minded. De Zuidtangent is voor de dwalende voetganger nog best lastig om over te steken. De oversteekpunten zijn beperkt. Vanaf de buurt Stationsweg zijn er dan ook diverse olifantenpaadjes door de bosjes ontstaan. En dan kom je ook nog gaandeweg allerlei wandelaars onvriendelijke obstakels en geparkeerde auto´s tegen. Met de auto is deze shop walhalla blijkbaar beter bereikbaar. Begrijp nu ook waarom het altijd zo druk met verkeer is op de ring en de A9. Mobiliteit is hier in de regio heel belangrijk.

Eerst dan maar eens met de auto op pad. Oriëntatiepunten in kaart brengen. Om het daarna op de fiets en lopend te verfijnen. De rust en ruimte zijn hier heerlijk, heel anders dan in mijn vorige woonplaats, de meest versteende stad van Nederland. En de mensen groeten elkaar op straat. Ook dat is nog even vreemd om uit de stadse anonimiteit te treden.

U merkt het al, er is nog veel te ontdekken. Eerst maar eens op avontuur mijn weg vinden. Mijn hart is inmiddels hier, nou mijn voetsporen nog.

Ro-trip Zutphen

Volgens de weergoden ging ik een hittegolf tegemoet, in mijn tuftuf zonder airco. Dat laat mijn budget en persoonlijke smaak niet toe. Raam open. De verkeersstroom om mij heen bewoog zich zwijgend voort in hun gesloten cocon. Achja, ik zit in het ritme van de vrije geest, zal ik maar denken.

Ik had ditmaal een boerencamping gevonden, nabij Zutphen. 'Bel voor camping' stond er op de schuurdeur. Een gebrekkig Nederlandssprekend Aziatisch meisje deed open. Omg dacht ik, het is een farm met happy end. Viel reuze mee, een simpele camping zoals een camping moet zijn.

Plek toegewezen, tent opgezet, spullen uitgepakt. Groen bloemenveld, alle bomen en struiken prachtig in het blad. En overal beestjes, koe, schaap, kip maar vooral klein grut in het gras …Erik's klein insectenboek is er niets bij.

Dag 1 - de dauw zit in het gras. Het is zondag, als een echte Randstedeling maakte ik mij even zorgen of er wel leven zou zijn. De boer was voor het krieken van de zon al op. Tractoren reden op en af. Het maaisel moest van het land, hij was er alle dagen druk mee.  Daar had ik met mijn hooikoorts natuurlijk niet over nagedacht. Niezen en een rode kop was mijn deel. Een extra pilletje antihistamine dan maar.

Het is sowieso druk in de achterhoek. Komt er niet een bulderende vrachttrein langs, dan is het wel een snerpende brommer, en de regio is blijkbaar ook bij motorrijders als toergebied erg geliefd. In de struiken om mij heen huist een roedel mezen die de hele dag bekvechten om de hoogste tak. Man man man, wat een herrie op dat platteland.

Dag 2 - Zutphen is een Hanzestad, denk nou niet gelijk 'o leuk, zo'n olijk middeleeuws koopmansdorpje'. Zo vriendelijk was die club helemaal niet, het bracht wellicht welvaart maar dat ging wel gepaard met prijsafspraken en marktbescherming. Desnoods met grof geweld. 

Het is een stad door de tijd opgebouwd zoals je er vele ziet in Nederland. Torentje hier, hofje daar, bruggetje en poort erbij en klaar.

Wel leuk dat ze zoveel van de oude stadsmuur hebben weten te behouden. In de meeste steden is die gesloopt om met de stenen weer andere gebouwen op te richten. Zegt misschien ook iets over het behouden karakter van deze regio.

Dag 3 - op bezoek bij een bewoner. De stad schijnt te worden bevolkt door antroposofische westerlingen en locale tokkies. O dat klinkt spannend. Kwam in het stadscentrum wel een clubje mannen tegen die imho voldeden aan het onaangepaste stempel. "Of ik een vloeitje had" vroeg er één. De laatste keer dat ik die vraag kreeg was dertig jaar geleden op het Torhout Werchter festival. Jeetje daar in Zutphen huist  echt de vrije geest.

Kwam ook nog rollend materiaal tegen, krijgen sommige mannen een harde piemel van. De Corvette club was in de stad neergestreken. Toch een beetje een happy end om mee af te sluiten. En Zutphen!? ach dat is gewoon een koe in schaapskleren, niet moeilijker maken.

Wildfire

De heks en de vampier

In een land ver hier vandaan leefde eens een speciale heks. Zoals bekend kunnen heksen bijzondere dingen doen met water, vuur, lucht en aarde. En deze heks deed dat op haar eigen theatrale manier. Met veel kleur, effecten en bombarie. Ze zong er zelfs soms een lied bij.

Hoog in het noorden boven een brede woeste rivier stond haar huis en ketel. In een uitgestrekt kaal landschap, tussen vreemde dieren en karikaturen. De flamboyante heks was een opvallende verschijning tussen de rest. Ze was er thuis maar toch daalde haar gedachten regelmatig af naar over de rivier. Hoe zou het daar zijn? vroeg ze zich af. Maar ze kon er niet naar toe, de rivier was breed en vol met gevaar.

Ze had al vaak aan de oever gestaan maar nooit een stap in het water gezet. Met haar krachten kon ze de aarde laten bewegen, de wind laten blazen, een ijsschots maken en deze net zo hard weer laten smelten. Van alles had ze al geprobeerd, met spreuken en woeste flitsen, het lukte haar echter niet om aan de overkant te geraken.

In het zuiden was de grote stad, een smeltpot van allerlei in vorm en kleur. De koele vampier woonde er, onopvallend tussen al dat gespuis. Hij vloog verveeld in het rond, flapperde hier, beet wat daar en voor zonsopkomst terug naar zijn vertrouwde honk. Zo vulden hij zijn nachten. Want overdag sliep hij in het donker, zonlicht kon hij namelijk niet verdragen.

Vlak voor zonsopkomst wierp hij altijd nog een laatste blik over de rivier. Zag flitsen aan de horizon, fantastische kleuren, een waar spektakel. Hij wist niet wat het was, maar het kleurden zijn grijze bestaan in de lange nachten.

De heks vond de nacht maar niks, ze stond aan de oever van de rivier te wachten totdat de zon weer zou gaan schijnen. Ineens besloot ze het eens te wagen en deed een ferme stap de rivier in. Gelijk bewoog er wat onder haar voeten, het water begon te kolken en te woelen, een watermonster greep haar stevig vast. In paniek schreeuwden de heks spreuken, schoot flitsen af, maar het monster gaf niet op. 

De vampier hoorde wat, nieuwsgierig stelden hij zijn sonar scherp en zag het gevecht daar in de verte. Hun blikken kruisden en hij bedacht zich geen moment, hij sprong en vloog er razendsnel op af. Ondanks zijn kleine vleugels wist hij haar te bereiken, beet het monster hard in zijn staart die daardoor verschikt verdween in de donkere diepte. Met zijn laatste krachten trok hij de heks op de oever en viel vervolgens in een diepe slaap.

De heks was hem dankbaar, maar begreep ook dat de zon zo weer op zou komen en hij daar niet kon blijven. Gauw bouwde ze een aarde wal, vroor een vlot en legde de vampier in het midden. Ze haalde diep adem en blies zo hard als ze kon het vlot richting de stad. Vlak voor de oever van de stad deden de eerste zonnestralen het vlot smelten, de vampier schrok wakker en wist zijn veilige huis net op tijd te bereiken. Wat een avontuur dacht ie, voor zo'n grijze muis als ik.

Vanaf toen liet de heks de maan iedere maand vol licht schijnen. De vampier keek voorzichtig toe door een smalle kier, genietend van alle kleuren. Het was een bijzondere ontmoeting, en vast niet de laatste keer.