Tour de Waard

Ik heb een nieuwe fiets gekocht met oldskool aandrijving, oftewel zelf trappen zonder ondersteuning. Lichtgewicht en met een gekromde stierenstuur. Een racefiets dus.

In mijn jonge jaren had ik er een op maat met stalen frame en een mechaniek op de buis om tandwielen te wisselen. Tegenwoordig gaat de versnellingswissel elektronisch, zo vertelde de winkelier mij. En zijn ze door de hypermoderne onderdelen, vederlicht. Ik schrok mij rot, op de aanschaf van een dergelijk exemplaar kan je namelijk helemaal leeglopen. Per 100 gram gewichtsverlies scheelt het al gauw 1000,- euro. Dan is mijn buikvet nog best veel waard.

In elk dorp hebben ze wel een feestperiode, die met het voordrinken doorgaans ruim een week duurt. Gevuld met speel, sport en vermaak, van oudhollandsche spelletjes tot serieuze competities, en uiteraard veel horeca. Maar in Heerhugowaard, het dorp met stadsallure, is dat blijkbaar uit elkaar getrokken en verspreid over het hele jaar. De kermis, muziekoptredens en wedstrijden zijn niet allemaal in een week gepropt. En dat heeft ook wel wat.

En zo stond ik onlangs, met mijn nieuwe ‘stalen ros’ en bijpassende outfit, als een ware MAMIL (middle-aged man in Lycra), langs de lijn van de Tour de Waard. De deelnemers flitsten voorbij over het fantastische parcours in het ‘oude’ centrum. Alsof je live de Tour de France meemaakt.

Er is een goedgevuld dagprogramma, met eerst de spectaculaire Dikkebandenrace voor de kids. Later op de dag zijn de senioren aan de beurt. Met 60+ dacht ik nog kans te maken, maar het gaat om een ronde van 60 km. Ben al blij als ik het einde van de straat haal, dus voorlopig kansloos. Eerst maar mijn actieradius vergroten en de regio verder verkennen. En volgend jaar gewoon weer dagdromend langs de route staan. Genieten van deze mooie plaatselijke traditie.

Column Carrousel: Nieuwsblad Dijk & Waard week 37, september 2026