Gevulde doos

Mijn zoektocht naar een baan neigt zoetjes aan naar brief nummer 100. Het voorportaal van de voedselbank is reeds inzicht, het boodschappenkratje staat vast in de gang klaar. Daar waar ik vorig jaar nog gemiddeld met 99 mededingers te maken had – soms aan de eindstreep rook – lijkt het zich nu te hebben verveelvoud. Op sommige vacatures komen wel 500 reacties. En dan zoeken 'ze' vaak nog een duizendpotige specialist. Kansloos voor een senior generalist – goed in alles een beetje – zoals ik. De vriendelijke standaard afwijzingen kan ik ondertussen dromen.

In eerste instantie voelde het nog als een persoonlijke afwijzing, maar gaandeweg het proces weet ik wel beter. Veel sollicitanten krijgen niet eens een reactie retour, zelfs niet geautomatiseerd. Dus dat is voor mij al pure winst. Toen ik nog die functie bekleedde zorgde ik altijd voor een net briefje of mail, een reactie is een kleine moeite maar een groot gebaar van intermenselijkheid.

Dozen vol post van potentiële kandidaten komen er bij de afdeling P&O binnen, dat wordt dus vlot shiften. Eerlijk is eerlijk, had ik zelf ook gedaan als HR-emmer. Het is dus zaak om op de juiste stapel terecht te komen. En ik moet zeggen de brieven die ik ludiek in elkaar heb gestoken bleken vaak bulls-eye, om later helaas alsnog weg te zakken. Ergens doe ik blijkbaar iets verkeerd of er is er altijd net ééntje beter.

Opzoek dan maar naar een andere strategie. 'Netwerken' roept de één, 'twitter en linkedin je suf', roept de ander. 'Doe vrijwilligers werk of ga desnoods in een praatgroep'. 'Je moet jezelf verkopen', ja fuck ik ben een ambachtsman van origine. Denken en doen en volgens afspraak, was altijd mijn credo. Misschien kan ik beter verhuizen naar Indië, altijd gezellig druk en warm. Social Media gaat daar nog ouderwets door de kartonnen muren.

Over dozen gesproken …in ons winkeliers gezin hadden we er daar genoeg van, leveranciers liepen af en aan en wij staken als kids de nodige handjes uit de mouwen. Zo ging dat, gewoon meewerken vanaf jongs af aan. Met de overgebleven lege dozen wisten wij ons altijd kostelijk te vermaken. Boomhutten, kastelen en glijbanen bouwen… en ook de poes vond het altijd reuze leuk. De Homo Ludens (de spelende mens - red.) heeft mij gelukkig nooit meer verlaten.

Mijn inventiviteit bracht mij na de zoveelste afwijzing – ditmaal van een kringloop bedrijf – op de volgende inval: Toen ik weer eens jarig was – dat schijnt met een zekere regelmaat terug te keren – besloot ik alles al te hebben en niets meer te vragen. En toen kreeg ik naast de gebruikelijke boekenbon een DVD met het nieuws uit mijn geboortejaar. Hoewel je er verder geen drol aan hebt is dat toch best leuk.

Nou schijnen de Kringloop magazijnen, naast het huishoudmeuk, vol te liggen met overjarige LP's en boeken. Een commerciële flits (ik wist niet dat ik het in mij had) schoot er door mijn hoofd. Verzamel op jaar geselecteerde meuk, wat boeken en LP's en je hebt een fantastisch cadeau voor de jarige job. Een revival flashback in hard- en softwaar. En door de toegevoegde belevingswaarde kan je er nog een redelijke prijs voor vragen. Ondanks de afwijzing heb ik het gemaild en ze vonden het een bijzonder idee. Nou de uitvoering nog.

Ze hebben alles al in huis ze moeten enkel nog een passende doos zien te vinden. Maar die kunnen ze eventueel gewoon online bestellen bij Doosopmaat.nl. Worden ze nog geholpen door een vriendelijke dame. Oké ze is niet echt maar een product van Webspeaking uit Haarlem, heeft toch wel iets. (hé sluipreclame, zou dat wellicht iets opleveren ;-) Misschien moet ik nogmaals bij ze solliciteren, ditmaal als dozenvuller …dat moet ik toch wel volop kunnen?

Seeds of love

Al dagen loop ik te hoesten, een volle neusholte en een snerpende hoofdpijn maakt zich van mij meester. Een algemene malaise in het lijf die voelt als een verkoudheid. Het doet mij denken aan het stoppen met roken, jaren geleden alweer. Een martelgang van maanden doorgeknipte nicotine pleister plakken. Waardoor ik vervolgens hyper door de dag heen flipte en weinig nachtrust kende. Op slag veranderde ik in een pain-in-the-ass voor mijn omgeving. Zover ik dat al niet was. Het hielp niet. Een regime van ieder uur, zodra de behoefte opkwam, een half pilletje slikken sleepte mij er uiteindelijk doorheen.

Toen kwam de ontgifting, de hoofdpijn en een neusholte die aanvoelde als een gladde badkamerwand waarvan de tegeltjes langzaam loslieten. Het leek of de sterkste man van Nederland met volle overgave – om zijn titel maar te behouden – constant een spanband om mijn schedeldek stond aan te sjorren. Na 25 jaar stevig roken gaat er dan opeens van alles door je heen en voor de zekerheid toch maar een afspraak met een KNO-arts gemaakt. Een dot verdovende watten gaf de camera alle ruimte en het bleek verassend schoon. Volgens de doc had ik last van spanningshoofdpijn, en dat terwijl ik een don't worry type ben.

Voor de zekerheid ook nog maar even een allergie testje ondergaan met als uitslag dat ik gevoelig ben voor berken, grassen, honden, huismijt en enge mensen. Oftewel gegarandeerd het hele jaar rond last, behalve in de winter. O vandaar dat ik zo van die periode houd. Maar ik overdrijf nu een beetje, als ik een beetje oplet is het goed te doen. Jaren weinig tot geen last gehad. Maar waar komt dat huidige fucking gesnotter dan vandaan?

Kijk naar buiten en de vlokken vliegen je om de oren, een tsunami van graspollen rolt binnen. En het lijkt dit jaar erger dan anders, waarom geen idee. Het is raar spul dat gras, koeien lopen er op en het doet ballen rollen. Sommigen worden er zelfs high van. Tijdens het Krijt struikelde we nog vooral over varens. Dat spul wat nu nog steeds in je siertuintje overal en nergens opduikt. Gras zelf kwam pas zo'n 50 miljoen jaar geleden opzetten. Ongeveer in dezelfde tijd dat de dino's het loodje legden en de kleine zoogdieren hun kans schoonzagen. Zit vast een verband tussen, twee kontjes hoog of zo.

Mijn voelsprieten zeggen binnen blijven, veilig achter dubbelglas. Sluit deuren en ramen …en zet de radio aan. O nee dat laatste is voor echte rampen, wellicht kan ik beter naar de pollen update van weeronline.nl kijken. Maar mijn verstand zegt laat je niet kisten stap op de fiets en geniet van al dat natuurschoon, de zon het gekrioel van allerlei nieuw grut in de polder. Neem het gesnotter maar voor lief. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik het prettig vind om het leger grasmaaiers aan het werk te zien. Ze laten hier en daar wat stroken staan. Zoals langs de oevers van de Delftlaan, waar grassen vrolijk staan te wapperen in de wind, onbereikbaar in de schaduw van de boom en waarbinnen aan het oog onttrokken zoogdieren, insecten en vogels vast hun ding aan het doen zijn. Hatsjoe.

De Voedselzandloper

Begreep ik uit zijn eerste boeken dat we van sterrenstof zijn gemaakt, tot mens gevormd zijn vanuit een verdwaalde aap om in zijn laatste boek erachter te komen dat we ons dood aan het eten zijn. Niet onder Drama of SF maar onder de kookboeken vond ik hem, het boek 'De Voedselzandloper' van Kris Verburgh. Ik heb de toonbank dame getipt om hem ook onder de afdeling maatschappij/sociologie te stallen. Want er is wel meer aan de hand dan wat gerommel in de keuken.

Eigenlijk is het heel simpel, we zouden voor het goede iedere dag moeten eten als een aap en matig intensief bewegen. Melk is voor zoogdieren zolang ze nog geen tanden in hun bek hebben, daarna volstrekt overbodig en zelfs ongezond. Klink eigenlijk best logisch. We oxideren (roesten), lucht is namelijk een tamelijk giftig goedje, dus temper het intensief sporten een beetje. Had Midas Dekkers toch gelijk. En na ±40 jaar ben je als mensachtig zoogdier voor moeder natuur overbodig en wordt het verval ingezet. Als je uiteindelijk maar oud genoeg wordt krijg je vanzelf kanker of stopt een orgaan er gewoon mee. 200.000 jaar doen we ons te goed aan fruit, groen, knollen en noten, soms een vogel of ander klein wild. Die hele mammoetjacht is sterk geromantiseerd (dat u het maar even weet). Om 10.000 jaar geleden, tijdens de Neolithische periode, ineens als een debiel granen te gaan verorberen. En toen ging het fout.

Zoetjes aan worden we allemaal steeds dikker, en niet eens enkel door gebrek aan beweging maar vooral door de overvloed aan suikers (koolhydraten). Een sluipmoordenaar die de wereld nog eens volledig ontwricht, als dat niet al het geval is. Het aantal obesitas en suikerziekte gevallen neemt in rap tempo toe en lijkt niet te stuiten. 'Men' probeert er wel wat tegen te doen, zo kunnen we ons vast allemaal nog wel de 30 minuten campagne herinneren. Een nieuwe wending in het geheel lijkt de recente ontwikkeling door de kinderbescherming die 3 kinderen vanwege hun overgewicht en ouderlijke onmacht onder toezicht heeft gesteld. Mosterd na de maaltijd natuurlijk.

Het probleem is veel groter en haarfijn legt Kris de vinger op de zere plek. De schijf van vijf is achterhaald en zelfs misleidend. En waarom evolueert die dan niet en worden de nieuwste inzichten er niet in verwerkt? Omdat een stevige voedsellobby de boel traineert. Net als in bv de medicijnmarkt zijn de belangen zo groot dat 'we' liever allemaal kapot dan dat we op de gezonde toer gaan. Simple as that. Allerlei diëten ten spijt, zoals het Paleo- of het Atkins dieet, helpen die vaak enkel maar op de korte termijn, zijn moeizaam vol te houden en op termijn zelfs contraproductief. We dijen met z'n allen vrolijk verder uit.

Verse groente en fruit is ook steeds moeilijker verkrijgbaar, in sommige wijken is enkel nog maar prefab voedsel te koop. Daarnaast is vers en gezond vaak duurder en dan is de keus voor velen – soms zelfs noodzakelijk – snel gemaakt. Er is wel een kentering gaande, steeds meer initiatieven halen met veel liefde en toewijding, zoals bv de Dak Boerin, het groeivoer weer terug onder de mensen. Maar voor een structurele omslag is meer nodig.

Gelukkig heeft Kris zich erover gebogen en met zijn wetenschap achtergrond en heldere uitleg ons verblijd met een nieuwe versie en vorm van die achterhaalde schijf, waar we allemaal mee zijn opgegroeid. Nou is Kris de bescheidenheid zelve, en dat is voor het slagen van deze missie misschien ook wel het beste, dus komt het nu op ons aan. Niet enkel het boek kopen of het geleerde toepassen, nee ook breed promoten. Download die Voedselzandloper en douw het iedereen door de strot die het maar wil horen.

May the force be with you en eet smakelijk.

Crossroad

Onlangs hoorde ik op de radio iets over de lancering van een nieuw meldpunt. Nou kan je tegenwoordig van alles melden – desnoods anoniem – van een loslopende kangaroo tot samenhokkende AOW'ers of een wiebelende putdeksel aan toe. Maar deze was weer nieuw voor mij. Veilig Verkeer Nederland heeft voor de bevordering van onze gemoedsrust zijn pijlen gericht op de massa en gaat crowdsourcen. Hoe zouden ze dat voorheen eigenlijk hebben gedaan, trokken ze als een soort padvinders bewapend met kladblok en cameraatje ferm langs 's heren wegen!?

Nou heb ik altijd gedacht dat het een ambtenarenkliek betreft, aangestuurd vanachter oostblok bureau's in donkere betonnen zuilen. Maar het VVN blijkt in het echt een levendige vrijwilligers vereniging van hartstochtelijke mensen die het beste met de geciviliseerde wereld – en vast ver daar buiten – voor hebben. Misschien wel getekend en gedreven door littekens gevormd in het verleden. Maar toch, het blijft een bewonderenswaardig gegeven. Handig hebben ze op internet – het wegennet 2.0 – angst gekoppeld met datamining. Gegarandeerd een succesformule. Het Meldpunt Veilig Verkeer is geboren.

Twee weken geleden was ik, om redenen waar ik u niet mee zal vervelen, op pad met een onervaren autobestuurder. Aangekomen bij een relatief groot en overzichtelijk kruispunt in Amsterdam – waar o.a. een trambaan in het midden loopt – kruisden we met een gangetjes van 50 km/u zonder blikken en blozen de voorrangsweg. Halverwege had ik pas in de gaten 'hier klopt iets niet'. Nou was er gelukkig geen enkel verkeer maar het zat mij niet lekker. Het jeukte.

Een dag later kwam ik wederom met een bestuurder in de dop dit kruispunt tegen. O mij god ditmaal was er wel bewegen op het kruispunt, fietsers, auto's en zelf een tram stond in de verte paraat. Gelukkig, de vaart ging er iets uit om vervolgens weer vol gas de kruising te nemen. Rakelings kruisden we het verkeer, het spelletje Frog was er niets bij en ik stierf duizend doden.

Later ben ik terug gegaan en wat blijkt het kruispunt wekt de indruk een doorgaande weg te zijn en helemaal niet een drukke voorrangsweg te kruisen. Borden verdwijnen in de achtergrond of zijn zelfs afwezig. De haaientanden worden door de zebrastrepen verzwolgen en de weg wordt geflankeerd door fietspaden, wat ook niet echt in het voordeel werkt. De kakofonie van belijning op het wegdek doet eerder denken aan een knap stukje graffiti. Optisch bedrog waar zelfs een doorgewinterde bestuurder door op het verkeerde been wordt gezet, laat staan beginners die druk doende zijn met hun aandachtsverdeling.

Gelijk moest ik denken aan het Meldpunt Veilig Verkeer. I got one. Dus als bezorgde burger afslag internet genomen, op naar de site. Om een melding te kunnen maken moet je een profiel aanmaken.'Ja fuck' alsof ik iedere week tegen dit soort situaties aanloop. Maar goed 'men' belooft dat het maar 5 minuten van mijn tijd kost …én, het is nog gratis ook. Zucht… boeiend. Maar goed, wie A zegt moet B doen. Wat spaghetti vragen doorgelopen, cryptische verzoeken opgelost en de vraag of ik mij er verder voor wilde inzetten, voor de vorm positief beantwoord.

Verdomd, binnen een week de 'Analyse en advies' in de mailbox. Of ik maar zo vriendelijk wil zijn om mijn melding aan de verantwoordelijke wegbeheerder door te geven. En voorzien van – hé dat is best handig – een mailadres van het betreffende Stadsdeel incl. naam van een daar werkzaam persoon. Braaf heb ik de volgende reeks van 5 minuten van mijn tijd gebruikt om dit dan maar te doen. Een dag later had ik bericht dat het een ander stadsdeel betreft en dat 'men' zo welwillend was om de mail door te sturen. Een week verder ben ik benieuwd hoe dit verder gaat verlopen en of het überhaupt werkt. En in de tussentijd heb ik misschien wel één van de borden teruggevonden bij de Westergas fabriek als opschepper. Er wordt aan gewerkt ...of eigenlijk vooral aan gegeten.

Blauwe Vrijdag

Het was weer eens een wonderlijke dag. Het begon al met het vergeten van mijn dagelijks broodje kaas op weg naar de job die dit uiteindelijk verschaft. Struikelend en schokkend kwam de dag opgang. In aanloop naar Alkmaar hulde de stad zich in flarden zeemist. Dit leverde prachtige grijsblauwe plaatjes op, maar resulteerde uiteindelijk in een krappe aankomst.

Nog half met de jas aan achter het bureau gesprongen en de eerste client van de dag opgevangen. Blijkt vandaag de zon verwikkeld te zijn in een bikkelharde strijd met een leger van damp waardoor het magnetisch veld van slag raakt. En daar moet uitgerekend mijn computer de dupe van zijn …zucht.

Gelukkig kan ik mijn werk ook zonder deze magische doos doen, enkel even snel inventief terugschakelen. Hoewel een hoop uitvindingen gaandeweg de historie vooruitgang hebben gebracht zijn ze niet altijd onmisbaar.

Alkmaar is de stad van de kaas en het seizoen van de historische vrijdag markt is aangebroken. Kaasdragers maken het centrum onveilig. En dat is goed te merken, men is nerveus. Hordes toeristen worden met touringcars de regio ingevlogen. Straten afgezet, omleidingen opgeworpen en de mierenhoop die doorgaans het verkeersbeeld vormt neemt vreemde dynamische contouren aan. Zo zie ik voertuigen plotsklaps achterwaarts komen, voetgangers op ongemakkelijke punten de wegkruizen en zelfs een taxi op de rotonde overdwars staan.

Het kaasmeisje Fleur, die ik van A naar B vergezel, heeft voor de dag een blauwe outfit aangemeten en tevens de nagels in dezelfde kleur gelakt. Ik bedenk 'ze heeft gelijk, het is een blauwe dag vandaag'.

De krukas is zo'n uitvinding die tot een revolutie heeft geleid. Ooit verzonnen door een slimme Arabier is de krukas uiteindelijk door de Hollanders succesvol ingezet. De molens hadden we al maar het duurde even voordat we het ronddraaien daarvan tot een op-en-neer beweging wisten om te zetten. Van droge polders, gras en koeien is de stap naar kaas nog maar klein.

Zoals vaak met innovaties hangen ze in de lucht, klaar om geplukt te worden. De Hollandse hemel lijkt hier gunstig gestemd voor te zijn. Niet om op mijn borst te kloppen, ook ik heb regelmatig fantastische ideeën in mijn hoofd rondzingen. Eruit komen is een tweede. In mijn blog maak ik er wel eens een vingerwijzing naar en toen ik aan de eind van de dag op de parkeerplaats aan de rand van de stad terugkeerde liep ik zowaar tegen één ervan aan. Ideeën virtuoos Hanco Ravelli van de firma Creazi was er net bezig met zijn nieuwe prototype, de Curb.

Enigszins jaloers – alsof ik een blauwtje had gelopen – bekeek ik zijn fratsen. Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem aangesproken. Hanco bleek prima toegankelijk en bod mij zelfs een rondje op zijn prototype aan. Als een onvolmaakte krukas kwam zo hortend een stotend een einde aan mijn dag. In de wetenschap dat we aan de vooravond staan van een nieuwe voortbeweeg revolutie. En dat zomaar op een blauwe vrijdag.

Mees was here

In begin van deze eeuw ging de alarmbel bij de Vogelbescherming af. Sindsdien staat namelijk onze trouwe Huismus op de Rode lijst. Door de ruilverkaveling, het drastisch snoeien van struik- en kruipgroen en door het ontbreken van braakliggende lapjes grond in en rond onze steden, weet de Huismus zich steeds moeilijker te handhaven. Als verantwoord burger en liefhebber van onze gevederde vriend ging ik snel op zoek naar mogelijkheden om het tij te keren. Op een webshop had ik al vrij vlot een soort mussenflat gespot. Huismussen schijnen nogal sociale dieren te zijn, kruipen het liefst op elkaars lip om lekker met de buren te kwebbelen. Dus gelijk maar een nestkast met 3 compartimenten besteld.

Nou ben ik nogal een nieuwsgierig mens en heb ik gelijk een minuscuul cameraatje geregeld en in de kast ingebouwd. Kan ik direct op mijn TV in de kast gluren naar de stand van zaken. Sinds een jaar of 5 prijkt er nu op de meest ideale gevel en de optimale hoogte met een goede aanvliegroute, een luxe appartementen complex voor vriend mus en kompanen. Het kosten wel het nodige breek- en zweetwerk – gaten in muren en gesprongen stoppen – maar dan heb je ook wat. Dus laat die lente maar komen.

Jaar één was het meteen raak, enkel geen mus maar een koolmees familie deed zijn intrek. Helaas in het verkeerde compartiment. De rest van het blok bleef angstvallig leeg. In het najaar de camera verplaatst maar de gele rakker bleek nogal schuw. Een mediatraining zou hem wellicht goed doen. Jaren van leegstand van het BigBrother huis volgden, en plannen tot afbraak lagen reeds klaar. Tot aan dit jaar. Er waren plotsklaps verhoogde vliegbewegingen rondom het kot.

Snel de TV en camera ingeschakeld, ready steady go …een halve struik aan takjes vulde het scherm, we staarden ons blind, maar beweging nul-koma-nul. Mees blijkt zich buiten beeld in de meterkast (onbewoonbaar compartiment nr. 2) naar binnen te hebben gewurmd, om vervolgens mijn apparatuur onder te schijten. De rare snuiter.

Achja we laten het voorlopig maar zo. Eenmaal gesetteld schijnen mezen nogal honkvast. Van de winter maar verder overpeinzen tot nieuwbouw of aanpassingen. De Zeearend schijnt weer in Nederland te broeden, hoe zou die nestelen? Misschien moet ik daar maar eens een kast voor gaan bouwen. Zullen de buren ook vast heel leuk vinden.

In de tussentijd vermaken wij ons prima met het loeren naar de Oehoe met zijn donzige kuikens.

Straattaal

Pianostrepen, verdrijfvlakken en suggestiestroken. Nee dit is geen slang (straattaal) …alhoewel, het zijn markeringen die je op het wegdek bij je voor de deur of om de hoek kunt vinden. Ja ik zit diep in de Wegenverkeerswet en zijn juridische begrippen. Jip en Janneke lijken in ieder geval niet in deze straat te wonen. De klare lijn die je in de verkeerstekens terug ziet doet mij als oud graficus wel goed. Helder en duidelijk de boodschap overbrengen, eindeloos herhalend als een kriebelige waspoeder commercial, totdat je de weg volgens het gewenste patroon volautomatisch gaat volgen.

Als je er zo mee bezig bent ga je steeds meer waarnemen, je scant de omgeving af en wat doorgaans als een muurbloempje enkel de ooghoeken verbleekten, valt in eens op. Zo is 'men' in Nederland druk bezig om het wegennet 'duurzaam veilig' in te richten. Er zijn al veel verkeersborden uit het straatbeeld verdwenen die inplaats ons vrij negatief op een verbod wezen (denk aan de rode afslag borden), ons nu positief (blauwe borden) in een richting dirigeren. En, het is u vast nog niet opgevallen, de pijlpunten op de borden boven de rijstroken van de snelweg zijn 180 graden gedraaid. Dat schijnt een beter gevoel te geven. Kijk zo voed je op. Fouten de ruimte geven om vlot – het liefst zelf – te corrigeren en gewenst gedrag belonen.

Nu is het per gemeente nog een ratjetoe maar zoetjesaan zullen we in het hele land gelijkwaardig wegen gaan zien. Naast de borden zal dan de wegindeling, de belijning en de aansluitingen duidelijk maken in welke status je je bevindt en welk logisch gedrag daar bij hoort. Intuïtief rijden staat vast aan de vooravond van een hype.

Het zal de veiligheid van ons alleen vast ten goede komen maar het klinkt mij echter ook wel een beetje saai in de oren. En we leven m.i. al in een overgereguleerd landje. Gelukkig liep ik – niet letterlijk natuurlijk – vanmorgen ook tegen bovenstaand bord aan. Een bekend bord krijgt door een creatieve touche extra diepgang.
Maar wat zou het betekenen? zit er soms een houthandel verderop in de straat met kliklaminaat in alle kleuren, zolang het maar wit is. Of gaan we soms bruggen bouwen over de plaatselijke sloot? Misschien is het een anti crisis bord die schreeuwt 'haal die balk uit het zicht, de voet van de rem, we zullen voortgaan'.